dzień dobry, zwracam się z następującą sprawą. Byłam przez jakiś czas w relacji z pewną osobą, jed

Dzień Dobry, zachęcam do kontaktu ze specjalistą, aby omówić ten temat szerzej podczas wizyty. Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry. Pani potrzeba domknięcia pewnego rozdziału w życiu, szczególnie jeśli okoliczności rozstania były trudne i gwałtowne, jest czymś zupełnie naturalnym. Taka to właściwość naszych umysłów, że lubią mieć wszystko poukładane i podomykane :) Jednocześnie jednak ważnym wydaje mi się zapytanie samej siebie czy rozmowa z tą osobą, szczególnie jeśli wydaje się unikać kontaktu z Panią, jest jedyną możliwą formą domknięcia relacji? Czasem domknięcie może zadziać się we śnie, czasem poprzez napisanie listu (i nawet niekoniecznie trzeba go wysyłać), czasem poprzez namalowanie obrazu albo wyobrażenie sobie scenariusza idealnego zakończenia tej relacji i przeżycie tego tak, jakby naprawdę tak się stało. Czasem natomiast dobrze znaleźć kogoś, kto profesjonalnie wesprze i potowarzyszy w tym procesie domykania - dobry terapeuta jest trochę jak latarnia, pomaga oświetlać miejsca, które dotąd spowijał mrok, dodaje odwagi i uczy, jak można w ten mrok czasem spojrzeć, pobyć w nim, bezpiecznie dotykać tego, co trudne. Życzę Pani wszystkiego dobrego, w razie czego zapraszam do kontaktu :)

Dzień dobry, to trudna chwila, gdy osoba, do której chcemy się zwrócić, postanawia nie dopuścić nas do siebie.
Wyobrażam sobie, że ładunek emocjonalny i potrzeba konfrontacji może być silna, jednak bardzo ważnym jest, by pamiętać o prawie do wolności i wyboru, jakie ma drugi człowiek. Osoba, o której Pani wspomina postawiła jasną i czytelną granicę, a także nazwała Pani chęć pominięcia tej granicy przekroczeniem.
Potrzeba domykania pewnych relacji i zdarzeń jest zupełnie naturalna i można wyjść jej naprzeciw w gabinecie terapeutycznym.
To szczególne miejsce, w którym można się spotkać z samym sobą, a także z ważnymi osobami (nawet pomimo ich fizycznej nieobecności).
Pozdrawiam serdecznie, życząc odnalezienia spokoju.

Dzień dobry.
To naturalne, że chce Pani rozmowy i domknięcia - wiele osób szuka wyjaśnień po nagłym końcu, bo ból i niepewność zostawiają wątpliwości i chęć naprawy.
Jednocześnie, druga strona także ma prawo nie wchodzić w kontakt, zdystansować się.
Realnym celem staje się więc domknięcie, autorefleksja po włąsnej stronie: można zastanwoić się lub nawet spisać pytania, na które nie dostała Pani odpowiedzi, a obok dopisać, czego one tak naprawdę dotyczą po Pani stronie (np. potrzeby szacunku, poczucia bycia wybraną, komfortu bezpieczeństwa) i jak może Pani o to zadbać teraz sama wobec siebie.
Gdy wspomnienia wracają warto nazwać uczucie, pozwolić mu przez chwilę pobyć - dać mu przestrzeń w głowie na chwilkę, a potem wrócić do tu i teraz poprzez prostą czynność, którą Pani wybierze z góry np. sprzątanie szafy, uzupełnienie kalendarza, ugotowanie zupy itp.
To, że druga osoba nie chce rozmawiać, nie unieważnia Pani historii - domknięcie może wydarzyć się także bez jej udziału.
Pozdrawiam serdecznie.
Monika Bała, psychoterapeuta in spe, psycholog.