Dzień dobry, Od kilku lat zmagam się z lękiem uogólnionym. Korzystałam wyłącznie z farmakoterapi
Dzień dobry, Od kilku lat zmagam się z lękiem uogólnionym. Korzystałam wyłącznie z farmakoterapii - przez pół roku zażywałam depralin, a w ciężkich momentach pragiole. Lęk „zniknął” na rok i nagle wrócił jak pstryknięcie palca. Wróciłam do brania tabletek, czuje że pomagają, natomiast mimo tego wiem, że lęk nie odszedł. Jestem już tym zmęczona, utrudnia to codzienne funkcjonowanie - od wycofywania się z pewnych sytuacji codziennych/społecznych czy dziwne spojrzenia ludzi jak lęk mnie dopadnie w niedorzecznych sytuacjach (objawy somatyczne to przede wszystkim drżenie całego ciała, a wręcz trzęsienie się). Straciłam już nadzieje, że kiedykolwiek to odejdzie. Dosłownie codziennie myśle o tym czy to jest ten dzień kiedy znowu to mnie dopadnie w stu procentach. Zastanawiałam się nad „zwykłą” rozmową z psychologiem i ewentualnym podjęciem terapii poznawczo behawioralnej, natomiast nie wierze, że rozmowa w czymś pomoże, a wizyty są dość kosztowne. Z tego powodu chciałabym się dowiedzieć czy jestem w błędzie, czy jednak warto podjąć terapie czy pozostać tylko na lekach. Byłam raz w życiu na rozmowie u psychologa, który niestety mnie zraził do siebie. Z góry dziękuje za odpowiedź :)
5 odpowiedzi
Przede wszystkim odniosę się do pytania o to, czy warto podjąć terapię. Jeśli czuje Pani, że to ma sens - to warto. Szczególnie, że ma Pani poważne wyzwanie: przywrócenia równowagi swojemu ciału, a w konsekwencji życiu. Nie znam kontekstu, który sprawił, że się Pani poddała po pierwszym/jednym spotkaniu, ale jednocześnie wiem, że spotkania z psychologiem nie należą do łatwych. Ludzie albo się poddają - jak Pani, albo jeszcze bardziej się angażują w swoją zmianę i w końcu znajdują "swojego terapeutę". Jak tylko poczuje Pani, że jest gotowa, zachęcam do przyjęcia tej drugiej strategii. Oczywiście, zapraszam do siebie. Gdy porozmawiamy będziemy wiedzieć, czy możemy ze sobą pracować.
Zdecydowanie zachęcam do dalszych prób. Z psychologiem i psychoterapeutą jest jak z lekarzem...trzeba złapać dobry kontakt...czasami wymaga to kilku prób...Proszę się nie poddawać, bo życie bez lęku jest po prostu tego warte.
Nie wszyscy psycholodzy są tacy sami. Proszę się nie zrażać, zachęcam do szukania odpowiedniego specjalisty. pozdrawiam, Agnieszka Musiel
Dzień dobry. Terapia poznawczo - behawioralna jak najbardziej może pomóc z zaburzeniami lękowymi. Polega na zmianie sposobu myślenia na bardziej elasyczny i służący pacjentowi. Oczywiście wymaga to czasu i wysiłku, także między sesjami poprzez wykonywanie pracy własnej, zwykle jednak daje dobre efekty. Leki przynoszą ulgę, ale nie leczą przyczyny lęku, po odstawieniu dysfunkcjonalne myślenie nie zmienia się a więc i objawy wracają. Pozdrawiam serdecznie.
Dzień dobry. To, że lęk powrócił, nie oznacza, że leczenie nie działa. W zaburzeniu lękowym uogólnionym sama farmakoterapia często zmniejsza objawy, ale nie zawsze zmienia mechanizmy podtrzymujące lęk. Dlatego połączenie leczenia farmakologicznego z terapią jest uznawane za jedną z najskuteczniejszych metod. Rozumiem, że jedno nieudane spotkanie z psychologiem mogło Panią zniechęcić, jednak warto pamiętać, że relacja terapeutyczna ma duże znaczenie i czasem dopiero kolejny specjalista okazuje się właściwą osobą. Zachęcam do konsultacji z psychologiem. Terapia to nie tylko rozmowa, ale przede wszystkim nauka konkretnych sposobów radzenia sobie z lękiem, które mogą przynieść trwałą poprawę jakości życia.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.