Dzień dobry, Mam pytanie w sprawie, która spędza mi sen z powiek. Nie wiem, co mogę zrobić, gdzie s

Mam pytanie w sprawie, która spędza mi sen z powiek. Nie wiem, co mogę zrobić, gdzie się udać, aby dowiedzieć, jakie kroki przedsięwziąć. Jestem babcią 3 wspaniałych wnuków. Od córki - 2 (4,5 roku i 10m-cy) wspaniale się rozwijają, a od syna 1 wnusio - 17 m-cy (rodzice 36 i 40 lat, więc chyba trochę zbyt panikujący). Tyle w kwestii wstępu. Sytuacja widziana przeze mnie jest "małym" problemem, średni wnusio wspaniale inteligentny, ale fizycznie "trochę" mniej. Do roku czasu nie siedział samodzielnie, wszystko tylko na leżąco - jakaś nowoczesna szkoła, nie zmuszać dziecka do niczego!! Jako teściowa nie chciałam się wtrącać. Ale trochę mnie to niepokoiło, więc w tydzień nauczyłam go samodzielnie siedzieć, wtedy kąpiel stała się uwielbiana, jedzenie w krzesełku i zabawy na siedząco. Ale... i tu jest obecny problem. Wydaje mi się, że przez te wiele miesięcy, kiedy tylko leżał nauczył się "inaczej" wykorzystywać nóżki - nawet do podtrzymywania z drugiej strony książeczek (!?). Nie raczkował, ale odkąd nauczył się siedzieć znalazł wygodną formę przemieszczania się na pupie - wystawia nóżki do przodu i podsuwa pupę. Nie ciągnie go do stawania na nóżkach, a ichnia szkoła wychowywania mówi - nie zmuszać! Ja jestem zaniepokojona, bo najmłodszy wnusio 10m-cy już chodzi samodzielnie po 5-7 kroków. Syn z rodziną mieszka bardzo daleko, więc nie mogę, jako babka, zareagować samodzielnie. Na dokładkę jest problem bo wnuczek ma mieć drugą operację na spodziectwo pod koniec lutego i syn twierdzi, że zaczną coś działać jak już mały dojdzie do siebie po operacji. Ja sądzę, że należy jak najszybciej. Uprzejma prośba o poradę, co mam zrobić lub co oni powinni i kiedy. Będę bardzo zobowiązana za pilną wiadomość, za którą z góry gorąco dziękuję. Serdecznie pozdrawiam, Babcia Ela