Dzień dobry, mam już prawie 16 lat biologicznie jestem dziewczyną, nie wiem dlaczego ale może to dzi

Jesto dość trudny temat .Takie przypadki się zdarzają .Ważne jest aby poprzez terapie bądź konsultacje psychologiczne odnaleźć siebie by wiedzieć jaką drogą podążać w zgodzie ze sobą. Cieżko jest odpowiedzieć jednoznacznie na to pytanie ponieważ potrzebne jest więcej informacji

Katarzyna Witczyk

Witaj, nie jest to nic dziwnego. Płeć biologiczna nie zawsze jest w zgodności z płcią seksualną. Innymi słowy rodzimy się płcią przeciwną do tej którą się czujemy. To o czym piszesz jest myślę częściej spotykane z paru względów. Raz że społeczeństwo jest bardziej świadome, skupione na sobie i nie jest jak 20-30 lat temu, że takie osoby były od razu uznawane za osoby chore. W Twoim obecnym przypadku sprawa jest skomplikowana o tyle że nie jesteś pelnoletnia. Co za tym idzie, wizytę u psychologa/seksuologa musisz załatwić poprzez rodziców. Nie musisz im podawac prawdziwego powodu jeżeli miałabyś dokonać zbyt wcześnie comingout. Co jeszcze ważne, myślę że warto poszukać informacji na fb fundacji Trans Fuzja oraz Sexed, pozdrawiam.

Myślę sobie, że żyjesz całkiem odważnie podejmując takie dzialania jak ścięcie włosów czy męski ubiór. To co obecnie przeżywasz może być oznaką ciągłego kształtowania się Twojej tożsamości. Może psycholog szkolny, jesli chodzisz jeszcze do szkoły, pomógł by Ci zaprzyjaźnić się z tymi myślami i pomóc je zrozumieć.

Dzień dobry,
dziękuję, że o tym napisałaś/napisałeś. To, co opisujesz, nie brzmi „dziwnie” — brzmi jak ważne pytania o siebie, swoją tożsamość, ciało, sposób wyrażania siebie i relacje. W wieku nastoletnim takie pytania mogą być szczególnie intensywne, ale to nie znaczy, że należy je lekceważyć albo od razu na siłę przyklejać sobie jedną etykietę.
Nie mogę na podstawie wiadomości powiedzieć, czy jesteś osobą transpłciową, niebinarną, czy może jesteś dziewczyną, która po prostu lepiej czuje się w bardziej męskiej ekspresji. To wymaga spokojnego przyjrzenia się temu, co czujesz, od kiedy, w jakich sytuacjach czujesz ulgę, dyskomfort, radość albo napięcie. Ważne jest też rozróżnienie kilku rzeczy: tożsamość płciowa, czyli kim czujesz, że jesteś; ekspresja płciowa, czyli jak lubisz wyglądać i się ubierać; oraz orientacja, czyli kto Cię pociąga romantycznie lub seksualnie. Można chcieć być w związku z chłopakiem i jednocześnie zastanawiać się nad swoją płcią — te sprawy mogą się łączyć, ale nie muszą oznaczać tego samego.
To, że przeszkadzają Ci piersi, okres albo brak męskich cech ciała, może być sygnałem dyskomfortu związanego z ciałem/płcią. Jednocześnie warto podejść do tego bez pośpiechu i bez presji, żeby natychmiast „wiedzieć na pewno”. Bardzo pomocna może być rozmowa z psychologiem, psychoterapeutą lub seksuologiem pracującym z młodzieżą i tematami tożsamości płciowej. Taka rozmowa nie powinna polegać na przekonywaniu Cię, kim jesteś, tylko na stworzeniu bezpiecznej przestrzeni, w której możesz to spokojnie zrozumieć.
Możesz też przez jakiś czas obserwować siebie: kiedy czujesz się bardziej sobą, jak reagujesz na krótkie włosy, bardziej męski ubiór, sportowy biustonosz, zwracanie się do Ciebie w bardziej neutralny albo męski sposób. Warto zwracać uwagę nie tylko na dyskomfort, ale też na ulgę i radość — one często dużo mówią o tym, czego naprawdę potrzebujemy.
Nie musisz od razu mówić wszystkiego rodzinie, zwłaszcza jeśli obawiasz się docinków albo braku zrozumienia. Dobrze byłoby jednak znaleźć jedną bezpieczną osobę dorosłą, z którą możesz porozmawiać — psychologa szkolnego, pedagoga, zaufanego nauczyciela albo specjalistę poza szkołą. Jeśli czujesz duże napięcie, smutek, lęk, niechęć do swojego ciała albo masz myśli o zrobieniu sobie krzywdy, wtedy warto szukać pomocy pilnie.
Na ten moment najważniejsze: nie ma z Tobą nic „nie tak”. To, co przeżywasz, zasługuje na spokojną, życzliwą rozmowę i zrozumienie. Możemy umówić się na konsultację, żeby przyjrzeć się temu krok po kroku i zastanowić się, czego teraz najbardziej potrzebujesz.
Pozdrawiam serdecznie,
Małgorzata Matusiak