Dzień dobry, Jak często zdarza się tak, że nie da się osobie dorosłej poprawić wymowy głoski R? Ma

Wszystko jest kwestią indywidualną, rzadko się zdarza, żeby nie udało się u świadomej, chętnej osoby dorosłej wywołać pożądanej głoski, jeśli nie na przeszkód anatomicznych

Dzień dobry . W każdym wieku warto poprawiać artykulację. Jeśli chodzi o głoskę „ r”, to jest kilka sposobów ( poprzez ćwiczenia z „t” i „d” dziąsłowym, poprzez potrącanie wędzidełka podczas wymawiania główki „ ż”), a wśród nich logopedyczny wibrator. Jeśli były próby pracy z logopedą i nie udało się, to może warto spróbować z wibratorem logopedycznym. Pozdrawiam.

Spróbować warto. Zawsze jest poprawa, ćwiczenie daje efekty. Wszystko jest zależne od zaangażowania i terapeuty i pacjenta.

Dzień dobry Proszę ne rezygnować z kontaktu ze specjalistą - ligopedą/ neurologopedą, aby usprawnić ruchomość artykulatora i wywołać głoskę R. Wiek nie jest przeszkodą Małgorzata Byczyńska Neurologopeda

Dzień dobry, ćwiczenie wymowy głoski R najlepiej się sprawdza jeśli wykorzystuje się metody i techniki z narzędziami OPT TalkTools. Dlaczego? Problemy z planowaniem motorycznym, jakie mogą się pojawić łatwo usprawnić i kontrolować przy maksymalnym wsparciu. Oczywiście ważna jest szerokość szczęki, budowa wędzidełka podjęzykowego ale to raczej logopeda ustalił na diagnozie. Pozdrawiam.

Dzień dobry. To pytanie pojawia się bardzo często i uspokajam – sama dorosłość nie jest przeciwwskazaniem do wywołania i utrwalenia głoski R. W większości przypadków prawidłową wymowę można wypracować również u osób dorosłych. Terapia bywa jednak bardziej wymagająca niż u dzieci, ponieważ nieprawidłowy wzorzec artykulacyjny jest utrwalany przez wiele lat i wymaga czasu oraz systematycznych ćwiczeń. Jeśli wcześniejsza terapia nie przyniosła efektów, nie oznacza to, że „nie da się tego naprawić”. Warto najpierw sprawdzić, dlaczego głoska R się nie pojawia. Przyczyn może być wiele, m.in.: * ograniczona ruchomość języka (np. skrócone wędzidełko), * zaburzenia miofunkcjonalne, * niewłaściwa pozycja spoczynkowa języka, * trudności z pionizacją języka, * zaburzenia słuchu fonemowego lub koordynacji ruchowej narządów mowy. Dopiero po dokładnej diagnozie można ocenić rokowanie i dobrać odpowiednią terapię. Z mojego doświadczenia wynika, że sytuacje, w których mimo prawidłowo prowadzonej terapii nie udaje się osiągnąć poprawnej realizacji głoski R, należą do rzadkości. Znacznie częściej problem wynika z nieodkrytej przyczyny lub zbyt krótkiej albo niesystematycznej terapii. W wieku 38 lat zdecydowanie warto spróbować ponownie – najlepiej po kompleksowej diagnozie neurologopedycznej. Dopiero wtedy można realnie ocenić możliwości i zaplanować skuteczne postępowanie.