Coraz bliżej końca.

Mam 30 lat i głęboką depresję. Od wielu lat cyklicznie wpadam w takie wielkie "doły", z których zawsze jakoś udawało mi się samej wyjść. Do czasu oczywiście. Naprawdę nie wiem,jak to możliwe ani skąd brałam na to siły, po prostu nie wiem. Chyba jakaś wyższa siła. Czuję, że przegrałam życie. Ludzie w moim wieku prowadzą zwykle piękne życie, odnoszą sukcesy, zakładają rodziny, spełniają marzenia. Ja sama zawsze marzyłam o tym, żeby na tym etapie życia być szczęśliwa i żyć stabilnie. A tymczasem każdego dnia walczę z życiem i z samą sobą. Jestem najbardziej samotną osobą na świecie. Nie mam przyjaciół. Nie mam przyjaciółek. Najważniejsze dla mnie przyjaźnie rozpadły się już dawno temu, a teraz zwyczajnie już nie potrafię się przyjaźnić ani nawiązywać głębokich relacji. Zresztą w tym wieku ciężko kogoś poznać, ludzie mają już swoich własnych przyjaciół. Nie mam z kim porozmawiać nawet o małych problemach, nie mówiąc już o tym, co się ze mną dzieje. Wyjątkiem są moi rodzice, ale oni już wiedzą, że mam problem ze sobą, to dzięki im od miesiąca chodzę na psychoterapię, ale przecież nie mogę każdego dnia siadać z nimi i wyć, bo płaczem tego nazwać nie mogę. A tylko do płaczu jestem zdolna.
Od długiego już czasu rozpada się mój 8-letni związek. Z mężczyzną, z którym mieszkam od 5 lat i z którym miałam spędzić całe życie. Czuję, że rozpad tego związku jest nieunikniony i po prostu nie wyobrażam sobie życia samej. Wolałabym umrzeć. Dziś zostałam tylko na jedną noc sama i myślałam, że zemdleję z wewnętrznego bólu, tęsknoty i samotności. Każdy dzień to dla mnie wyzwanie. Każdego dnia od rana do wieczora myślę tylko o tym, żeby coś sobie zrobić. Żeby połknąć tabletki, które cały czas na mnie czekają. Zupełnie nie widzę dla siebie ratunku, bo wiem, że problem siedzi głęboko we mnie. Gdybym była "normalna", zwyczajnie przeszłabym przez te trudne chwile, rozwiązałabym problemy. Lecz ja mam w sobie tak olbrzymi smutek, którego nie jest w stanie nic wykurzyć,nic i nikt. Który trwa we mnie bez względu na wszystko. Samotność prędzej czy później mnie zabije. Tak bardzo chciałabym zniknąć...