chyba potrzebuję pomocy

Witam, chcę opisac swój problem ponieważ czuje, ze to "wszystko" ostatnio nasiliło się za bardzo. Mam problemy z psychiką. Jestem na etapie, że nie umiem sobie z tym poradzić. Mam na głowie 2 prace dyplomowe do napisania, a dyskomfort przez to jak się czuję uniemożliwia mi pełne skupienie się, itp. Bardzo mnie to wszystko boli, niekiedy za bardzo ubolewam nad swoim losem, a wiem, że inni mają gorzej.. Jednak czuję, że muszę coś zrobić, muszę uwierzyć, że pomoc psychologiczna może mi pomóc. Mam zaniżoną samoocenę, łatwo mi się krytykować, innych w sumie też. Ostatnio zauważyłam, że stałam się bardzo nerwowa, za wrażliwa, przejmuję się wszystkim. Głośno sobie mówię, że mam depresję i z nią żyję -maskuję ją. Prawie codziennie płaczę i odczuwam brak sensu. Nie potrafię się niczym cieszyć, wszyscy mnie zazwyczaj denerwują i mam mniej przyjaciół niż kiedyś. A kiedy mój chłopak musi mnie zostawić,czy mamy kłótnię- czuję niepokój, lęk, panikę. Często się stresuję i martwię, dużo analizuję. Wydaje mi się, że nie umiem być w życiu szczęśliwa. Nie wiem czy to depresja, czy zaburzenia osobowości, czy jak to się fachowo nazywa, ale mam już dość i czuję, że ktoś musi mi pomóc. Do tego wszystkiego zastanawiam się czy nie choruję też na bulimię. 4 lata temu byłam bliska anoreksji, po wielu problemach ze zdrowiem, wizycie u psychologa (niestety max 2 razy byłam) udało mi się z tego wyjśc. Ale tylko rzekomo.. nigdy nie akceptuje swojego ciała. Od wszystkich czuję się gorsza, mój kompleks niższości wiele mi utrudnia. Wracając do podejrzeń bulimii, gdy wyszłam z anoreksji czy co to było, rzuciłam się na jedzenie. Myślę , że wtedy nieświadomie wpadłam w inny problem. Nie chcę i bardzo nie lubie wymiotów, krytykuje się gdy "To" robię. Niestety niekiedy to robię bo mam napad, muszę się najeść.. nigdy nie wiem co w środku mnie do tego popycha. Nie rozumiem. Nie robię tego często, jednak zdarza się. Są dni kiedy mam dolegliwości żołądkowe i robię to by sobie ulżyć.. Potem zle mi z tym na psychice.. Błędne koło. Aczkolwiek nie tylko to mnie męczy, bardziej to, co opisałam na początku. To utrudnienie funkcjonowania, złe relacje.. Myślę, że ktoś musi mi pomóc. Jeżeli to, co napisałam jest nie na miejscu i nie powinnam, uszanuję brak odpowiedzi. Czuję się tym wszystkim tak przybita, że postanowiłam sięgnąć po pomoc, chcę rozpocząć terapię i normalne życie. Mam wrazenie ze moja choroba kradnie i młodość i radość z życia (mam 21 lat a od 17.roku życia się wszystko zaczęło). Z góry dziękuję za odpowiedź. Jeśli może mi Pani pomóc, chętnie umówię się na wizytę, bo nie ukrywając mam już dość.
Pozdrawiam serdecznie