Najnowsze badania jednoznacznie dowodzą, że nie najskuteczniejsze metody leczenia a zapobieganie chorobom jest ostatecznym celem medycyny. Świadomość nieuchronności ciąży i porodu, i ich związku z powszechnością uciążliwych nietrzymań moczu i wypadań pochwy i/lub macicy w wieku starszym była inspiracją powstania i rozwoju nowoczesnego zachowawczego i operacyjnego leczenia uroginekologicznego.
Z właściwego zrozumienia podłoża tych chorób oraz celem niedopuszczenia do ich rozwinięcia konieczne są działania diagnostyczne i profilaktyczne u kobiet w ciąży i po porodzie.
Każda kobieta w ciąży powinna być poinformowana o wpływie porodu na stan narządów miednicy i zakwalifikowana do grup ryzyka wystąpienia zaburzeń uroginekologicznych w wieku późniejszym. W populacji kobiet między 20 a 70 rokiem życia częstość występowania obniżenia narządów miednicy wynosi: 14-34%, w tym u nieródek – 2-4%, a u wieloródek – 43-76%.
U 10-80% kobiet z obniżeniem narządów miednicy występują: nietrzymanie moczu, u 10-30% występuje dodatkowo nietrzymanie stolca, a przewlekłe zaparcia są widoczne u 6-67%.
Czynniki ryzyka obniżenia narządów miednicy to: czynniki demograficzne (wiek, rasa biała, niższy status materialny), przeszłość położnicza (liczba ciąż, porody siłami natury, masa urodzeniowa dzieci >4000g, przedłużający się drugi okres porodu, porody zabiegowe), wywiad ginekologiczny (zabieg usunięcia macicy, wcześniejszy z powodu obniżenia narządów miednicy, okres po menopauzie, zaburzenia hormonalne), otyłość, przewlekłe zaparcia oraz choroby przebiegające z przewlekłym kaszlem, ciężka praca fizyczna, uprawianie niektórych sportów wyczynowych.
- Nowoczesna Ultrasonografia i badanie uroginekologiczne, i po porodzie pozwala na ocenę struktur miednicy decydujących o zawieszeniu pęcherza, cewki, macicy i pochwy.
- Wynik badań i kwalifikacja do grupy podwyższonego ryzyka jest bezwzględnym wskazaniem do działań profilaktyczno-leczniczych, natychmiast po wygojeniu się skóry i śluzówki pochwy.
- Ćwiczenia m. Kegla w spoczynku i napięciu– małe uszkodzenia mięśni.
- Pessaroterapia – uszkodzenia powięzi i przyczepów mięśni.
- Fizjoterapia z instruktorem i biofeedbeck – duże uszkodzenia mięśni.
- Elektromiografia i elektrostymulacja – duże uszkodzenia mięśni i odnerwienia oraz pourazowe zaburzenia czucia.
Wymienione powyżej działania ograniczają i leczą uszkodzenia okołoporodowe, zapobiegając i redukując nietrzymanie moczu oraz wypadanie narządów płciowych.
