Zagubiona...

Witam może powinna Pani porozmawiać ( i to nie jeden raz ) z ojcem na temat jego stosunku do Pani i Pani wyborów. Na pewno jest już Pani osobą, która mogłaby rozpocząć samodzielne życie, również wyprowadzić się z domu. Do opieki nad ojcem można zaangażować pozostałe rodzeństwo,- wyznaczyć dyżury, zatrudnić opiekunkę. Pozdrawiam Ludmiła Kulikowska Kubiak

Witam serdecznie,

Zachęcam by Pani spotkała się z psychoterapeutą i poruszyła powyższe wątki. Zapewne jest problem w stawianiu granic ojcu, ponieważ z jednej strony Pani nie chcę mu robić przykrości a z drugiej apeluję Pani o większą autonomię. Nie jest to łatwe, tak z dnia na dzień zadbać o swoje granice, w tym wypadku jest to proces, który byłaby możliwy przy udziale fachowca. Zachowania ojca to reakcja na potencjalną samotność - potwornie obawia się, że opuści go Pani - w sensie wyprowadzi się, zacznie życie z mężczyzną. Warto pomyśleć o psychoterapii, piszę Pani, że nie może sobie sama ze sobą poradzić myślę, że warto przyjrzeć się też innym obszarom, ponieważ jeśli Pani zablokowała proces żałoby może to również mieć wpływ na Pani samopoczucie i asertywność. Początkowo zachęcam do szczerej rozmowy z ojcem może nie komunikujecie się poprawnie a także do stawiania granic i uczeniu się większej autonomii.Najlepiej sprawdzi się system małych kroków by Pani się dobrze czuła i nie miała poczucia winy ze względu na ojca.

Życzę wszystkiego dobrego,
BMB