Wstręt do ludzi? Do rodziny? Czy to jest choroba?

Mam 31 lat i problem polega na tym, że z niewiadomych przyczyn mam wstręt do ludzi. W pracy rozmawiam sporadycznie gdyż nie lubię ludzi, nie ufam ich i w każdym coś mi się nie podoba...gdy już dochodzi do rozmowy udaję że słucham przytakując głową i czekam aż już sobie pójdzie. Problem ten występuje również w domu i mieszkając z teściami nie wychodzę z pokoju jak nie muszę żeby nie musieć odpowiadać na pytania o pogodzie albo jak było w pracy. Zdaję sobie sprawę z tego że w oczach innych jestem dziwakiem i takie słuchy też do mnie docierają, ale nie potrafię znaleźć wspólnego języka z kimkolwiek. Z żoną też coraz mniej rozmawiam, a zamiast sexu który przypada raz na kilka miesięcy wolę już sam się zaspokoić. Nie mam ochoty na zabawę z dwójką moich dzieci gdyż bardzo mnie drażnią tym że nie są takie jak ja bym chciał. Nikt mi nie pasuje i coraz bardziej zamykam się w sobie. Nie potrafię cieszyć się z życia i wszystko jest bez sensu. Są krótkie chwile w których mam dobry humor i ochotę na rozmowy czy to z rodziną czy w pracy ale wystarczy chwila... Coś mi humor popsuje i już znów się zamykam. Zerwałem wszelkie kontakty z rodziną i utrzymuje je tylko z babcią ale nie dlatego że chcę... Tylko że niedługo będzie umierała a jako że mnie wychowywała czuję dług do niej. Może to jest normalne i mam taką osobowość? Kiedyś byłem inny. Naprawdę byłem duszą towarzystwa i nikt nie znał tyłu dowcipów jak ja. Ludzie mnie podziwiali za pamięć do kawałów i sposób w jaki je opowiadałem. Ostatni raz powiedziałem komuś kawał 7 lat temu mimo że wszystkie mam w głowie.