Witam. Studiuję psychologię, ale w trakcie studiów rozchorowałam się na schizofrenię paranoidalną.

Dzień dobry,
przede wszystkim gratuluję samoświadomości i faktu, że leczy się Pani i uczy jak radzić sobie z chorobą. Z mojej wiedzy wynika, że sam fakt choroby nie dyskwalifikuje Pani w żadnym z zawodów okołomedycznych. Jeżeli postanowi Pani być psychoterapeutką, to z pewnością będzie Pani mogła podjąć taką ścieżkę kariery. Jeżeli jakaś szkoła odmawia Pani przyjęcia, to świadczy to o niej a nie o Pani. Schizofrenia nie jest chorobą, która uniemożliwia bycie psychologiem czy psychoterapeutą. Stwarza jedynie wymóg jeszcze większej uważności na samą siebie.
Pozdrawiam serdecznie i trzymam kciuki za pomyślny rozwój kariery zawodowej.

Dzień dobry, choroba nie dyskwalifikuje Pani jako psychologa, terapeuty. Ważna jest praca nad sobą oraz leczenie farmakologiczne, aby czuła się Pani dobrze oraz, aby zminimalizować ryzyko nawrotów. Życzę powodzenia :)

Dodam również, że Pani przeżycia związane z chorobą psychiczną mogą prowadzić do głębszego zrozumienia i empatii wobec osób znajdujących się w podobnej sytuacji. Może stać się to pomocne dla lepszego zrozumienia emocji, myśli i doświadczeń, z którymi zmagają się inni pacjenci/klienci z schizofrenią lub innymi zaburzeniami psychicznymi. Posiadanie własnych doświadczeń może pomóc w budowaniu więzi terapeutycznych, zwiększeniu zaufania pacjentów i ułatwieniu komunikacji między nimi a terapeutą.

Jednakże, ważnym aspektem jest, zachowanie równowagi między swoimi doświadczeniami osobistymi a profesjonalną rolą terapeuty. Należy tutaj zachować ostrożność, aby nie "projektować" swoich własnych doświadczeń na pacjentów ani nie przekraczać granic profesjonalnych. Ważne jest również, aby posiadać odpowiednie wsparcie i nadzór ze strony superwizora lub innych profesjonalistów, aby doświadczenia nie zakłócały procesu terapeutycznego.

Tak — sama diagnoza nie przekreśla zostania psychoterapeutą, kluczowa jest stabilność choroby i zdolność do bezpiecznego pomagania innym, a wiele osób z doświadczeniem kryzysu psychicznego pracuje w zawodach pomocowych, jeśli są w długotrwałej remisji i pod stałą opieką psychiatry. Szkoły odpowiadają różnie, bo formalnie nie ma jednego ogólnopolskiego zakazu, natomiast podczas szkolenia i później potrzebne będą: opinia psychiatry o stabilności, własna psychoterapia, superwizja i uważne monitorowanie obciążenia — największą trudnością bywa nie sam kontakt z pacjentem, lecz długotrwały stres i odpowiedzialność. Realnie możesz mieć większe bariery przy pracy etatowej w niektórych placówkach medycznych (orzeczenia medycyny pracy), ale prywatna praktyka po ukończeniu szkolenia jest możliwa, dlatego warto planować ścieżkę powoli, dbając najpierw o kilka lat stabilnego funkcjonowania, a nie rezygnować z marzenia.