Witam serdecznie. Skoro człowieka przejawia zaprogramowane zachowania samozachowawcze, a działania

Dzień dobry, z punktu widzenia psychoanalizy popęd śmierci jest tak samo naturalny jak popęd życia. Oba one, choć w inny sposób służą realizacji celów. W prostych słowach popęd życia to pozytywna motywacja, optymizm i chęć działania. Popęd śmierci oprócz samej chęci śmierci, może być ulgą po pełnym cierpienia życiu, chęcią pozostawienia czegoś po sobie, pozwala też znosić i radzić sobie z bólem i cierpieniem swoim lub innych, co przyczynia się do osiągania sukcesów, np modelka, która się głodzi lub sportowiec, który niszczy sobie zdrowie intensywnymi treningami, chirurg który jest w stanie przecinać tkanki ludzkiego ciała czy komornik odbierający mienie dłużnika. Osoba nie przejawiąca popędu śmierci nie mogła by odnosić tam sukcesów bo są one powiązane z autodestrukcją, samookaleczaniem lub znoszeniem cierpienia innych do którego nie była by wstanie się zmusić.

Według Freuda natura człowieka sama w sobie jest konfliktowa, co oznacza, że ma w sobie dwie przeciwstawne siły, czasem jest miedzy nimi względna harmonia, a czasem wygrywa jeden z popędów.

Dodatkowo z punktu widzenia psychologii ewolucji zachowania niebezpieczne i ryzykowne u nastolatka mogą sprzyjać rozpowszechnianiu materiału genetycznego, tworząc z niego atrakcyjniejszego partnera, co zwiększa jego szanse na przekazanie genów nawet przy możliwej szybkiej śmierci. Nastolatkowie w okresie dorastania poszukują siebie czasem poprzez robienie rzeczy zabronionych lub imponowanie innym.

Dzień Dobry, zachęcam do kontaktu ze specjalistą , aby szerzej omówić ten temat podczas wizyty. Pozdrawiam serdecznie.

Freud, badając psychikę ludzką, zauważył, że człowiek nie kieruje się wyłącznie popędem życia (Eros), czyli tendencją do przetrwania, reprodukcji i harmonii, ale także ma w sobie siłę destrukcyjną – Tanatosa. Jest to impuls do rozkładu, regresji, agresji i autodestrukcji. Z perspektywy ewolucyjnej może wydawać się to paradoksalne, bo natura dąży do przetrwania gatunku, jednak Tanatos nie jest po prostu mechanizmem samobójczym – on działa na głębszym, nieświadomym poziomie, ujawniając się w agresji, skłonności do ryzyka, autodestrukcji, ale też sublimacji, czyli przekształcania energii destrukcyjnej w twórczą.

Zdrowy nastolatek, eksplorując świat, potrzebuje ryzyka jako części procesu dojrzewania. Ekscytujące i niebezpieczne hobby może być formą kanalizowania popędu śmierci w sposób kontrolowany – zamiast destrukcji, dochodzi do rozwoju, zdobywania umiejętności, testowania granic własnych możliwości. To dlatego sporty ekstremalne, sztuki walki czy inne ryzykowne aktywności mogą być uzależniające, dając poczucie kontroli nad czymś, co w istocie jest naturalnym napięciem między Erosem a Tanatosem. Freudowska teoria nie przeczy więc biologicznemu samozachowaniu, a jedynie pokazuje, że człowiek nie jest jedynie racjonalnym organizmem dążącym do przetrwania – to istota pełna sprzeczności, w której destrukcja i kreacja wzajemnie się przenikają.