Witam, pisze ponieważ mam dosyć spory problem. Chodzi o to, że jestem w związku z chłopakiem ponad r

Dzień dobry, staż związku pokazuje, że jeszcze się Państwo poznajecie, doświadczacie różnych życiowych sytuacji i na ich podstawie budujecie jakiś obraz siebie wzajemnie. Początek związku porównywany jest często do stanu odurzenia narkotykami - kiedy to widzimy partnera w samych superlatywach. Ten stan później ulega zmianie - i dostrzegamy rzeczywisty obraz. Komunikacja między partnerami to podstawa dobrej relacji. Miejsce na wyrażanie własnych potrzeb jest bardzo ważne by czuć się zauważonym i ważnym . Proszę zadać sobie pytanie co mi daje ta relacja? Czy taka relacja jest dla mnie satysfakcjonujaca? Dlaczego w niej tkwię? Zachęcam do szczerej rozmowy z partnerem - być może terapia pary będzie dobrym miejscem na wyrażenie własnych potrzeb. Panią też zachęcałabym do podjęcia terapii indywidualnej i przyjrzeniu się motywacji do bycia w tej relacji.
Pozdrawiam Panią, Paulina Gorczak

Dzień dobry,
Ta obojętność chłopaka połączona z krytyką na pewno musi być bardzo trudna dla Pani. Najlepiej by było zaproponować mu wspólną terapię dla par na której terapeuta może pomóc wyjaśnić wzajemne zarzuty, zrozumieć się nawzajem. Może Pani powiedzieć chłopakowi, że Pani zależy na tym związku, że chce Pani, żeby było jak najlepiej między Wami i ta terapia może Wam pomóc. Jeśli on nie będzie zainteresowany wspólną terapią, może też Pani skorzystać z terapii indywidualnej, przyjrzeć się zarzutom chłopaka (w każdym zarzucie jest ziarnko prawdy), a z drugiej strony zastanowić się, co dla Pani jest ważne w tym związku, jak wyraża Pani swoje potrzeby oraz sprzeciw wobec jego raniącym zachowaniom. Może się też okazać, że on już nie chce się w ten związek angażować, warto sobie to wyjaśnić i pracować nad tym, żeby pogodzić się z tą sytuacją. Na pewno Pani zasługuje na związek, w którym partner będzie Panią szanował i będzie szczerze zaangażowany.
Pozdrawiam
Justyna Wojciechowska

Rozumiem, że sytuacja, w której się znalazłaś, jest dla Ciebie bardzo bolesna i wyczerpująca. Piszesz o poczuciu oddalenia od partnera, o tym, że nie chce z Tobą rozmawiać, a kiedy próbujesz nawiązać kontakt, spotykasz się z obojętnością albo krytyką. To zupełnie naturalne, że w takiej atmosferze może pojawiać się zazdrość i napięcie – to nie znaczy, że coś jest z Tobą „nie tak”, ale że w relacji brakuje poczucia bezpieczeństwa i bliskości, których bardzo potrzebujesz. Kiedy partner reaguje krytyką, szczególnie dotyczącą wyglądu czy Twoich działań, to musi być dla Ciebie raniące i podkopujące Twoją pewność siebie. Takie doświadczenia potrafią sprawić, że zaczynamy wątpić w siebie i obwiniać się o wszystko, a w rzeczywistości odpowiedzialność za komunikację i za to, jak partner wyraża swoje emocje, nie spoczywa tylko na Tobie. To, że stajesz się nerwowa i bardziej wyczulona, jest sygnałem, że bardzo zależy Ci na związku i że próbujesz walczyć o coś, co jest dla Ciebie ważne. Może być wartościowe, aby spróbować porozmawiać z nim w spokojniejszym momencie, mówiąc o swoich uczuciach wprost i bez obwiniania, na przykład: „Czuję się samotna, kiedy nie rozmawiamy”, zamiast „Nigdy nie chcesz ze mną rozmawiać”. Niezależnie od tego, co się dzieje w relacji, ważne jest, byś miała przestrzeń tylko dla siebie – coś, co daje Ci poczucie wartości i równowagi, jak spotkania z bliskimi, pasje czy własny czas. Być może Twój partner ma swoje trudności z bliskością czy z wyrażaniem emocji i dlatego zachowuje się w ten sposób, ale to nie odbiera Ci prawa do tego, by oczekiwać szacunku i zaangażowania. Jeśli poczujesz, że sama nie jesteś w stanie unieść tego ciężaru, rozważ wsparcie terapeutyczne – indywidualne lub, jeśli oboje będziecie gotowi, terapię par.