Witam. Na wstępie, jestem dziewczyną, mam 16 lat i boje się poprosić o pomoc by nie być wyśmiana. Od

Witam. Na wstępie, jestem dziewczyną, mam 16 lat i boje się poprosić o pomoc by nie być wyśmiana. Od ponad dwóch lat, czyli wyśmiewania pod koniec podstawówki przez rówieśników, cyberprzemoc zaliczam ciągły zjazd, jeśli chodzi o poczucie własnej wartości. Od drugiego lockdownu, tzn ponownego zamknięcia szkół, czyli jakoś 3 miesięcy przestałam sobie radzić. Od dwóch miesięcy pojawiają się myśli samobójcze. W okresie świąt byłam gotowa to zrobić i ponad tydzień planowałam jak to zrobić, ale coś mnie powstrzymało. Problem w tym, że bardzo nienawidzę siebie, wiem, że w przyszłości, nie spotka mnie nic dobrego, dla rodziców jestem ciężarem i ich zawodzę. Od tych dwóch miesięcy mam duże problemy z pamięcią, często się zamyślam np podczas lekcji online nieumyślnie. Zwlekam z odrabianiem lekcji, przestałam ćwiczyć, straciłam motywacje do wszystkiego, nie mam po prostu siły na rzeczy typu umyć się, a jak to robię, to bardzo długo. Czuję się samotna, ale interakcje z ludźmi mnie koszmarnie męczą. Druga rzecz, silny lęk w sytuacjach społecznych, nie jestem w stanie odpowiadać przy koleżance na lekcji online na ocenę. Ostatnio mimo wiedzenia wszystkiego natłok myśli, kwestionowałam nawet w jakiej epoce napisano Romea i Julie. Nie wierzę, że mam jakiekolwiek umiejetności. Mam hobby, gram w piłkę nożną, na bramce, więc wielka odpowiedzialność, nie czerpie już z tego takiej radości przez duży samokrytycyzm. Codziennie czuje się fatalnie, póki mam siłę maskuję to. Boje się powiedzieć mamie, żeby nie czuła, że to przez nią. Moje pytanie brzmi, czy na pewno psycholog mnie nie wyśmieje i nie uzna, że udaje bo jest moda na różne "depresje"? Czy powinnam na pewno prosić o pomoc, czy to samo przejdzie z wiekiem?