Witam.Moj partner w dzieciństwie był dzieckiem ojca alkoholika ,był przy wielu awanturach domowych.M

Witam warto się przyjrzec naduzywaniu alkoholu przez partnera,czy nie jest to już początek uzależnienia.Picie alkohplu uzależnione polega na tym ze po pierwszej dawce alkoholu włącza się przymus dalszego picia czyli albo ciąg dni z małymi dawkami alkoholu po pracy ,albo ciąg dawek alkoholu w jednym dniu czyli picie aż do upicia się.Może ono również przerodzic się w ciąg.Przerwy 3-4 dniowe w piciu liczą się jako jeden ciąg.Osoba uzalezniona zaprzecza problemowi.Jeżeli nasz partner jest uzależniony a zaprzecza i nie chce się leczyć mozemy same udać się na grupę Al Anon w związku z nim i poinformowac go o tym ze tam chodzimy.Grupy te są nieodpłatne w całym kraju,mozna je znależć w internecie.Pozdrawiam.

Dzien dobry. W przypadku uzależnienia optymalnym rozwiązaniem byłoby zgłoszenie się meza do terapeuty uzaleznien oraz lekarza psychiatry. Pani również może otrzymać w tej sytuacji pomoc w Poradni Leczenia Uzaleznien w ramach NFZ lub prywatnie u specjalisty. W razie potrzeby zapraszam- jestem psychologiem, spec.psychoterapii uzaleznien i psychoterapeutka w trakcie szkolenia.

Dzień dobry,
Rozumiem, że sytuacja, w której się Pani znajduje, jest bardzo trudna. Warto, aby Pani partner skonsultował się ze specjalistą, który pomoże mu zrozumieć i radzić sobie z problemem alkoholowym. Konsultacja z terapeutą uzależnień może być w tym bardzo pomocna.
Pani również może poszukać wsparcia dla siebie, aby nauczyć się, jak radzić sobie w takiej sytuacji. Spotkania z psychologiem lub terapeutą mogą dostarczyć Pani niezbędnego wsparcia emocjonalnego i praktycznych wskazówek. Warto również rozważyć udział w grupach wsparcia dla rodzin osób uzależnionych, gdzie można uzyskać pomoc i wsparcie od osób w podobnej sytuacji.

To co Pani opisuje, nie jest tylko „problemem z nerwami”, ale historią, która w nim wciąż trwa — i zaczyna obejmować także Panią i dzieci. Alkohol nie jest tu przyczyną, raczej sposobem radzenia sobie z czymś, co kiedyś było nie do uniesienia.
Droga, którą warto rozważyć to :
psychoterapia indywidualna (najlepiej długoterminowa, pracująca z doświadczeniem z dzieciństwa),
ewentualnie terapia uzależnień.
Ale jest też druga, równie ważna perspektywa: nie ma Pani wpływu na to, czy on podejmie leczenie. Ma Pani wpływ na to, na co się Pani godzi.
Krzyk, napięcie i nieprzewidywalność — nawet jeśli przeplatane płaczem — tworzą świat, w którym trudno oddychać. Dla dzieci to nie jest „epizod”, tylko rzeczywistość, która je kształtuje.
Może więc obok pytania „co z nim zrobić” warto postawić drugie:
jak ochronić siebie i dzieci — tu i teraz, niezależnie od jego decyzji.