Witam. Mam 17 lat i pochodzę z patologicznej rodziny. Na co dzień jestem osobą bardzo zmienną emocjo

Mam 17 lat i pochodzę z patologicznej rodziny. Na co dzień jestem osobą bardzo zmienną emocjonalnie, potrafię bardzo łatwo się denerwować, a od smutku i nienawiści do siebie przechodzić w samouwielbienie i euforię. Co jakiś czas zdarzają mi się też naprzemiennie epizody jakby depresji, kiedy nie mam na nic siły i ochoty, mam ciągłą chęć popełnienia samobójstwa, samookaleczam się, a wewnętrznie czuję ogromną pustkę, której nie mogę w żaden sposób wypełnić. Nie mam wtedy siły na najłatwiejsze czynności, na przykład na kąpiel czy umycie zębów; przez większość dnia śpię i płaczę. Najczęściej taki stan mam na przełomie jesieni i zimy i trwa on kilka miesięcy. Za jakiś czas, najczęściej wiosną i latem, przychodzi okres totalnego odhamowania, kiedy mam mnóstwo energii, mogę wcale nie spać, a i tak czuję się wypoczęty. Jestem w stanie rozmawiać z każdym, ciągle żartuję, śmieję się, nawet sam do siebie, mam również zawyżoną samoocenę i jestem przekonany o swojej wyjątkowości i wspaniałości. Uważam, że mogę wszystko, dlatego wtedy mam skłonności do niebezpiecznych i lekkomyślnych zachowań. Wydaję też wtedy znacznie więcej pieniędzy na często zbędne rzeczy. Ten stan trwa zazwyczaj od około kilku dni do kilku tygodni. Co jakiś czas miewam też krótsze załamania i nagłe poprawy humoru, jednak są one znacznie mniej nasilone i przechodzą bardzo szybko, trwają od kilku do kilkunastu godzin. Zauważyłem, że te krótsze epizody poprawy humoru mają swoją przyczynę, np kiedy się z kimś pokłócę, jestem bardzo zdołowany. Dłuższe epizody natomiast nie mają żadnej widocznej przyczyny, jakby nagle ktoś przełączył jakiś tryb w moim mózgu. Moje relacje są raczej zachwiane, często mam różne humorki, nagle się z kimś kłócę, a potem zupełnie normalnie z nim rozmawiam; nieraz potrafię kogoś nienawidzić, a nagle go uwielbiać i odwrotnie. Czasem mam również dziwne myśli, że wszyscy tylko udają przyjaźń, żeby dowiedzieć się o mnie jak najwięcej, bo szykują jakąś ogromną zemstę. Moje życie wygląda więc tak, że codzienna huśtawka emocjonalna przerywana jest co jakiś czas dłuższymi i cięższymi załamaniami naprzemiennie z ogromną poprawą samopoczucia i zwiększoną energią. Nie są to moje jedyne dziwne zachowania. Często muszę wykonać jakąś rzecz, bo myślę, że inaczej ktoś umrze. Wiem, że takie czynności nie mają żadnego sensu, jednak wewnętrznie bardzo boję się sprzeciwić się swoim myślom i czegoś nie zrobić, np włączyć światła kilka razy czy zamknąć drzwi drugą ręką. Ciągle mam również straszne dla mnie myśli, które są tak natarczywe, że nie mogę ich odsunąć i zawsze się ich wstydzę, a nawet boję i robię wszystko, żeby nie stały się one rzeczywistością. Bardzo boję się też przemawiać przed większą grupą ludzi, zawsze wtedy strasznie szybko bije mi serce i pocą mi się dłonie. Nienawidzę też zamawiać czegoś w restauracjach, korzystać z publicznych toalet ani robić zakupów. Mam wrażenie, że wszyscy dookoła oceniają mnie tylko w negatywny sposób. Martwię się i chciałbym się dowiedzieć, czy istnieje prawdopodobieństwo jakichś zaburzeń psychicznych.