Witam. Mam 16 lat i mam spory problem, który bardzo przeszkadza mi w życiu codziennym. Mianowicie uw

Witam. Mam 16 lat i mam spory problem, który bardzo przeszkadza mi w życiu codziennym. Mianowicie uważam, że mam dysmorfofobię. Sądzę, że posiadam to zaburzenie w bardzo zaawansowanym stadium i współpracującą z nią depresję. Szczerze nienawidzę swojego wyglądu, codziennie, gdy przychodzę do szkoły, bardzo się go wstydzę, czerwienie się i blokuje mnie to w kontaktach z rówieśnikami. Na każdym kroku myślę, że ktoś mnie ocenia, śmieje się. Doszło do tego, że unikam ludzi, nie chcę się z nikim spotykać, zaraz w mojej głowie roją się dziwne myśli, każde spojrzenie przechodzącego obok mnie człowieka rodzi w mojej głowie negatywne ocenianie mnie. Ludzie nie wierzą, że mam tyle lat (sądzą po wyglądzie, że mam dużo mniej co znowu odejmuje mi pewności siebie i wiarygodności). Dodatkowo co jakiś czas okresowo pojawiają się myśli samobójcze, ale zdrowy rozsądek na razie stara się je odganiać. Sądzę, że bardzo potrzebna mi jest wizyta u psychologa, ale relacja z moimi rodzicami jest.... trudna i nie sądzę, że zareagowaliby pozytywnie. Pozostaje mi czekać do osiągnięcia pełnoletności. Czy moja diagnoza może być słuszna? Czy jest szansa na wyleczenie tego problemu? Jak długa może być taka terapia? Być może te defekty faktycznie występują tylko, nie umiem ich zaakceptować?