Witam mam 14lat,moja mama mi nie daje żyć o wszystko się do mnie dowala a jak cokolwiek zrobię dobrz
Witam mam 14lat,moja mama mi nie daje żyć o wszystko się do mnie dowala a jak cokolwiek zrobię dobrze i mnie pochwali to za 2 godziny znowu jestem tępym grubasem który nie ma znajomych i najlepiej by tylko grał przez całe życie.Tata to samo wyłącza internet i wciska książki i każe odkładać komputer albo porostu znałesc sobie hobby,ale nie umiem.Codzienie wieczorem powtarza mi że się na mnie zawiódł.Moj brat to samo jedyne co umie to mnie wyzywać a przez to że ma zespół Aspergera za wssytko dostaje ja a on święta krowa.kazdego dnia gdy idę spać mysie o tym żeby rano się nie obudzić,apetyt mam taki że od początku tego roku przytyłem pewnie z 10 kilogramów tak grałem jeszcze w siatkowe ale bark wykańcza mnie i fizycznie i psychicznie dlatego że w klubie mnie nazywaja inwalidą.Cale dnie chodzę smutny jedyne co robię to jem spie i gram.Nie wiem co mam z tym zrobić bo rodzicom nie powiem bo powiedzą że zmyślam albo jakieś tym podobne wypociny,tak właściwe to nie mam nikogo komu bym mógł powiedzieć o swoich problemach bo nikomu by się tego nie chciało słuchać użalania się nad sobą.Jam juz wspominałem wcześniej nie wiem co się ze mną dzieje a te wszystkie gówno testy na depresje w internecie na pewno nic nie dadza więc nawet ich nie robię.Z GÓry dziękuję za pomoc
4 odpowiedzi
Dzień dobry, dziękuję za pytanie. Moje spostrzeżenie - na podstawie tylko maila - dotyczy Pana nastawienia. Z jednej strony dziwi się Pan, że jest jak jest: rodzice, komputer, jedzenie, bark - z drugiej zakłada, że nie ma dla niego ratunku, a przerastające problemy nie do rozwiązania. Zachęcam do refleksji, bo nie ma zmian bez zmian. Problemy same się nie rozwiążą, tak jak bark się sam nie naprawi. Konieczne jest działanie i być może konsultacja z kimś, kto zna się na temacie. Tak jak barkiem lepiej, żeby zajął się ortopeda, relacjami z rodziną i w rodzinie terapeuta par (i rodzin), wsparciem emocjonalnym Pana - terapeuta specjalizujący się w pracy z nastolatkami. W razie potrzeby - zapraszam. Z listu wybrzmiewa - w moim odczuciu - poważny brak zaufania.
Dzień dobry, Sytuacja, którą Pan opisał jest nie do pozazdroszczenia. Według Pana relacji ze strony rodziców i brata może Pan usłyszeć jedynie krytykę oraz wręcz inwektywy. Każda taka reakcja słowna zapewne uderza negatywnie w Pana samoocenę. Izolacja i zamknięcie w tym problemie jedynie pogarszają sytuacja. Warunki, w których Pan funkcjonuje to niestety prosta droga do depresji (która już chyba się u Pana rozwija). Tu trzeba zacząć działać i to działać szybko. Niestety - Pana nastrój nie sprzyja działaniu, a co gorsza nie sprzyjają temu elementy Pana nastawienia: a) "nie mam nikomu komu miałbym powiedzieć, bo nikomu nie będzie się chciało tego słuchać" - proszę zignorować póki co to czy komuś się będzie chciało słuchać czy nie; proszę wypisać wszystkie osoby, które przychodzą Panu do głowy, którym jakoś tam mógłby Pan zaufać; proszę wytypować z listy 3 najbardziej zaufane - proszę zwrócić się do nich z prośbą o wysłuchanie. Może Pan nawet zacząć od zdania "Boję się, że nie będziesz chciał mnie nawet słuchać, ale już nie daję rady z tą sytuacją i muszę komuś o tym opowiedzieć" b) "wszystkie gówno testy na depresję w internecie na pewno nic nie dadzą" - w internecie może Pan znaleźć kwestionariusz depresji A. Becka, który pozwoli Panu oszacować poziom nasilenia objawów depresyjnych. Nie jest to "gówno-test" - to proste i profesjonalne narzędzie. Jak termometr. Czy termometr pomaga? Tak i nie. Pozwala oszacować swój stan. Najważniejsze dla Pana teraz to skutecznie zwrócić do kogoś o wysłuchanie i wsparcie, a równolegle wizyta u psychiatry oraz psychologa - obu mających doświadczenie w pracy z młodzieżą. Pozdrawiam i powodzenia!
Bardzo mi przykro, że czujesz się tak osamotniony i przytłoczony tym, co dzieje się wokół Ciebie. To, co przeżywasz, nie jest czymś, przez co powinieneś przechodzić sam. Widzę, że bardzo cierpisz z powodu braku wsparcia ze strony rodziny, a dodatkowo trudno Ci znaleźć zrozumienie i akceptację u rówieśników. Zdecydowanie nie jest to łatwe, zwłaszcza kiedy nie masz nikogo, z kim możesz porozmawiać o swoich uczuciach. Warto pamiętać, że w Twojej sytuacji szukanie pomocy nie jest oznaką słabości, ale przeciwnie – odwagi i troski o siebie. To naturalne, że kiedy codziennie słyszysz negatywne rzeczy na swój temat, może to wpływać na Twoje samopoczucie, sprawiając, że czujesz się gorzej i tracisz motywację do czegokolwiek. W Twojej wypowiedzi widać wiele emocji i trudności, z którymi zmagasz się sam, a które mogą wydawać się przytłaczające. Jeśli nie możesz porozmawiać z rodzicami, rozważ, czy w Twojej szkole jest psycholog lub pedagog, z którym mógłbyś szczerze porozmawiać. To może być pierwszy krok, by otrzymać wsparcie, którego tak bardzo potrzebujesz, i znaleźć osoby, które będą chciały Cię wysłuchać bez oceniania. Taka rozmowa z kimś, kto nie jest częścią rodziny ani bliskim znajomym, może przynieść ulgę i pozwolić Ci lepiej zrozumieć, co dzieje się w Twoim życiu. Jest wiele osób, którym zależy na pomaganiu młodym ludziom w trudnych sytuacjach, takich jak Twoja. Być może rozważysz także rozmowę ze specjalistą na darmowej, anonimowej linii wsparcia dla młodzieży – czasami pierwszy kontakt z kimś, kto nas wysłucha i zrozumie, daje poczucie, że nie jesteśmy sami.
Podobne pytania
- Dzień dobry, mam takiego kolege, który mieszka 6 km od mojej rodzimej miejscowości. Za każdym razem
Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.



