W 2007 roku miałam złamanie trójkostkowe stawu skokowego. Operacja, założone druty i wkręty na ostry

W 2007 roku miałam złamanie trójkostkowe stawu skokowego. Operacja, założone druty i wkręty na ostrym dyżurze. Po półtora roku te elementy zostały wyjęte. Długo stawiałam źle stopę, ponieważ "lepiej" mi było chodzić w butach na obcasie. Wielu lekarzy wręcz mi tak kazało się nosić. Na wiosnę 2016 zaczęłam chodzić na siłownię, schudłam 15 kg. Zaczęłam wtedy używać butów sportowych. Bóle okrutne, ale ruch to zdrowie. Pewnego dnia ujrzał mój chód na bieżni pewien dociekliwy rehabilitant i mocno mi pomógł. Przeszłam rozluźnianie powięzi, igły do głębszych powięzi, terapię manualną, ćwiczenia które mi zalecił i teraz nie
używam już w ogóle obcasów, żeby Achillesa nie skracać. Bardzo noga się poprawiła, już tak nie puchnie sama z siebie, daję radę maszerować całkowicie używając stopę. Rano rozciągam się parę minut i wystarczy, żeby nogę używać. Problem jest czasami z bólem punktowym w okolicy stawu skokowego (wierzch stawu, tam gdzie się but sportowy kończy sznurować). Tak jakby nazrastało się tam tkanki (albo za dużo tych zwyrodnień w tym miejscu). Okresowo (dzień lub dwa) wręcz wyłącza mi całą ruchomość (Jakby zapalał się cały staw). Wtedy wieczór na kanapie, mazidło z żywokostu , kompres lodowy i rano OK. Ja wiem, że powinnam się cieszyć, że staw nie jest sztywny i noga ogólnie śmiga, ale może da się poprawić i to. W 2017 mam 40 lat, Żadnych innych schorzeń, leków nie biorę, dieta różnorodna, cardio codziennie, 2 razy w tygodniu crossfit.