Szkolny psycholog

Matrwie sie że mam borderline. Parę moich znajomych mi to powiedziało gdy jeszcze nie wiedziałam co to jest. Na początku nawet nie chciałam sprawdzać bo i tak gdy jestem zestresowana to sprawdzam rożne choroby psychiczne tzn.czytam objawy, początek i przebieg choroby. Żeby się uspokoić bo czasem mam wrażenie że coś ze mną nie tak. Minęło, od ostatniego czasu gdy ktoś mi to powiedział jakiś rok i sprawdziłam. Wiekszość objawów się zgadza, zaczełam nawet zauważać to u mojej mamy. Po za tym bardzo odsunełam się od tego czasu od ludzi. Czasem, jak mam dobry humor i "napływ" pewności siebie to daje radę z kimś porozmawiać ale po pewnym czasie kiedy zauważam że osoba ta się do mnie "zbliża" to przestaje być gadatliwa i po prostu dalej nie mogę, przestaje traktować siebie z dystansem chociaż tak do tej pory się zachowywałam i ignoruje albo nie wykazuje wiekszego zainteresowania tą osobą.


Przyjaźniłam się z 3 osobami i każda przyjaźń skończyła sie nagłym nieodzywaniem się do siebie i unikaniem siebie. Znienawidziłam się po każdej przyjaźni i musiało minąć sporo czasu zanim do siebie doszłam.

Teraz czuje się bardzo samotna nie mam żadnych znajomych, przyjaciół czasem rozmawiam z kimś na jakimś forum żęby się trochę "nakarmić".


Chciałam zapytać co mogę zrobić w tej sytuacji zrobić? Czy to po prostu okres dojrzewania i przeminie? Nie powinnam się tym przejmować? Czy szkoly psycholog może mnie w jakoś sposób zdiagnozować, nawet wstępnie? Jeżeli tak to co powinnam mu powiedzieć jak do niego pójdę? Bo powiedzenie "Dzień dobry, chyba mam borderline" mnie krępuje. Nie chce wyjść na użalającą sie nad sobą nastolatką która chce pocucia bycia inna.