Ścięgno Achillesa - jakie postępowanie w powikłanym leczeniu?

Mam zerwane prawe ścięgno Achillesa, przez ponad miesiąc było błędnie zdiagnozowane jako skręcenie stawu skokowego, w międzyczasie pojawiły się powikłania w postaci zakrzepicy w żyłach międzymięśniowych prawej łydki. Operacja rekonstrukcji nie mogła dojść do skutku z powodu trwającego leczenia zakrzepicy (biorę Xarelto). Chirurg naczyniowy najchętniej w ogóle zrezygnowałby z operacji na tej nodze. Tydzień temu test Thomsona wykazał 30% wydolności tego ścięgna, wytworzona została tkana bliznowa, która połączyła zerwane końce. Wolny chód jest wydolny (tak określił to ortopeda) przy szybszym chodzie nieco utykam. Lekarz odradził operację, stwierdził, że gdyby to było jego ścięgno "w życiu nie dałby sobie tego operować". Na dziś test Thomsona moim zdaniem wykazuje większą wydajność - prawie nie widać różnicy między zdrową i chorą nogą. Potrafię bez podparcia stanąć na palcach (obie stopy) z tym, że ciężar ciała jest rozłożony 70% zdrowa stopa i 30% chora. Inny ortopeda wskazał, że skoro wytworzyły się zrosty między zerwanymi końcami, to można by spróbować założyć ortezę w zgięciu tzw końskim. Czy jest sens zakładania takiej ortezy? Czy musi być założona na stałe? Po zdjęciu - wiadomo, będzie przykurcz więc i dyskomfort w czasie chodzenia, konieczność rozciągania itp. Czy też raczej doskonalić chód i wydolność ćwiczeniami? Jakimi? Jeszcze dwa miesiące mam brać Xarelto, a i wtedy może okazać się, że ewentualna operacja nie może się odbyć.