Rzeczywiście Akademia Medyczna (niezrozumiale sugerowana przez jednego ze specjalistów) to nietrafne

Pytanie nie jest do końca jasne, a w zasadzie intencja pytania.

Z jednej strony wyraźnie pisze Pan / Pani, że medycznie nic się nie da zrobić (ani psychoterapia, ani psychiatria nie daje rezultatów, a specjaliści rozkładają ręce), więc ... nic się nie da zrobić. Więc jaka ma być odpowiedź co należy zrobić?
Dalej sugeruje Pan / Pani, że w niektórych krajach to co da się zrobić to eutanazja. Czy oczekiwaniem jest, że ktoś tu napisze, że w takiej sytuacji należy się zabić? Nikt Pani tego nie napisze. To jest przestępstwo!

Co można zrobić - teoretycznie:
- sięgnąć po metody alternatywne, nieuznane przez medycynę (niektórzy tak robią w myśl zasady - tonący brzytwy się chwyta)
- zorientować się czy "nic się nie da zrobić" wynika z ogólnie z braku możliwości zadziałania w tym zakresie w wyniki ograniczeń wiedzy i możliwości ludzkich czy też "nie da się nic zrobić w danym kraju, bo nie stosuje najnowszych technik skutecznych na dane zaburzenie"?
- dowiedzieć się o możliwości terapii eksperymentalne, czyli takie, które nie weszły jeszcze do powszechnego użycia, ale są na etapie badań klinicznych z wykorzystaniem ludzkich ochotników - może warto zaryzykować ?

Jeśli powyższe zostaną wyczerpane, to można generalnie uznać, że "nic się już nie da zrobić" i wtedy starać się ocenić perspektywy dalszego życia z daną, nieuleczalną chorobą i ocenić co z tym zrobić.
W zależności od indywidualnej postawy człowieka, wyznawanego światopoglądu itd. można podejmować różne, stosowne działania.

Pozdrawiam i powodzenia!

Prosze doprecyzować pytanie, nie jest ono wystarczająco jasne

Rozumiem, że pytanie dotyczy sytuacji, w której wszystkie dostępne metody leczenia zaburzeń depresyjnych i lękowych okazują się nieskuteczne, a stan pacjenta pozostaje bardzo ciężki. W takich przypadkach warto rozważyć podejścia skoncentrowane na akceptacji choroby i poprawie jakości życia, nawet jeśli pełne wyleczenie nie jest możliwe. Terapie takie jak podejście akceptacji i zaangażowania (ACT) czy psychoterapia egzystencjalna mogą pomóc pacjentowi w odnalezieniu sensu i wartości życia mimo cierpienia.

Wsparcie paliatywne w psychiatrii, które koncentruje się na łagodzeniu cierpienia psychicznego, także może być pomocne. Jeśli psychoterapia lacanowska wydaje się odpowiadać podejściu, które pacjent rozważa, jej celem rzeczywiście może być zmiana postawy wobec trudności, a nie ich pełne wyeliminowanie. Istotne jest również, aby zapewnić wsparcie środowiska społecznego i bliskich.

W kontekście eutanazji, to kwestia zależna od prawodawstwa i światopoglądu, i mimo jej kontrowersyjności warto omówić takie myśli w sposób otwarty i empatyczny z terapeutą. Podsumowując, gdy leczenie nie przynosi oczekiwanych rezultatów, priorytetem staje się znalezienie sposobów na minimalizowanie cierpienia i budowanie jakości życia, która będzie zgodna z wartościami pacjenta.