Przemoc domowa, samookaleczenie i myśli samobójcze, jak sobie z tym poradzić ? Witam, Mam spory

Przemoc domowa, samookaleczenie i myśli samobójcze, jak sobie z tym poradzić ? Witam, Mam spory problem z samą sobą. Otóż mam problemy w domu, mój ojciec jest alkoholikiem i znęca się nade mną psychicznie a moja mama zaś ma zdiagnozowaną chorobę Parkinsona co również bardzo przeżywam. Ojciec wywiera na mnie ogromną presję związaną z nauką a każda zła ocena kończy się krzykiem. Ciężko jest się do tego przyznać ale tnę się... Tnę się ponieważ, tak mi łatwiej. Czuje się wtedy lepiej. Nie umiem przestać. Każdy impuls najczęściej kończy się kolejnemi ranami. Czasem również mam myśli samobójcze. Często myślę nad tym czy ze sobą po prostu nie skoczyć, bo może tak będzie lepiej. Przechodząc obok np. torów zaczynam się zastanawiać ,,a gdyby tak skoczyć pod pociąg, może było by mi lepiej." Te myśli są natrętne nie wiem co z tym zrobić. Czasem naprawdę mam ochotę skończyć ze sobą, gdy brak mi sił Również mam problemy z samooceną. Odkąd ojciec nazwał mnie ,, grubą świnią" zaczęłam się głodzić. Straciłam apetyt na jakiekolwiek jedzenie. Wiem, że to bardzo głupie z niej storny i głodówki mają katastrofalne skutki dla zdrowa ale po prostu nie ma ochoty jeść. Dzienie jem może siedemset osiemset kcal, więcej nie dam rady. Jestem niepełnoletnia więc sama do specjalisty się nie wybiorę a boje się prosić o pomoc ojca bo wiem, że nie przyjmie tego dobrze. Pozostaje psychlog szkolny tyle, że ja wiem, że jeśli pani psycholog dowie się o samookaleczeniu to informacja od razu trafi do rodziców a to się źle skończy. Naprawdę nie wiem już gdzie mam szukać pomocy.

4 odpowiedzi


Samookaleczenia są wyrazem dążenia do tego, aby dobrze się poczuć. Co możesz zrobić innego, aby dobrze się czuć?

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień Dobry, zachęcam do kontaktu ze specjalistą ,aby szerzej omówić ten temat podczas wizyty. Pozdrawiam serdecznie


Dzień dobry, Bardzo mi przykro, że przechodzisz przez takie trudne doświadczenia, ale to, że napisałaś, to już ogromny krok w stronę znalezienia pomocy. To bardzo ważne, żebyś teraz nie zostawała z tym sama. Proponuję, żebyś porozmawiała z kimś dorosłym, komu ufasz, np. nauczycielem, wychowawcą lub inną osobą ze szkoły. Nie musisz od razu zwracać się do psychologa szkolnego, jeśli czujesz, że nie jesteś na to gotowa. Możesz wybrać osobę, która obieca, że zachowa to w tajemnicy i z którą będziesz się czuła bezpiecznie. To, co opisujesz – przemoc domowa, samookaleczanie, myśli samobójcze – to bardzo trudne rzeczy, i to nie jest coś, z czym powinnaś walczyć sama. Ważne jest, żebyś zrobiła pierwszy krok i znalazła kogoś, kto Cię wesprze. Nawet rozmowa z jedną osobą może już wiele zmienić i pomóc Ci znaleźć drogę do dalszej pomocy. W Twojej sytuacji wsparcie innych jest kluczowe. Jeśli boisz się reakcji ojca lub nie chcesz, żeby informacja dotarła do rodziców, spróbuj porozmawiać z kimś, kto zrozumie Twoje obawy i pomoże znaleźć bezpieczne rozwiązanie. Czasem osoby w szkole potrafią pomóc w bardziej dyskretny sposób, tak abyś nie musiała czuć się zagrożona. Proszę, nie zostawaj z tym sama. Twoje życie i zdrowie są bardzo ważne, a pomoc istnieje. Krok po kroku można zacząć budować lepszą sytuację. Trzymam za Ciebie kciuki i wierzę, że znajdziesz wsparcie, którego potrzebujesz. Pozdrawiam serdecznie, Laura Matwiejczyk


Bardzo mi przykro, że znajdujesz się w tak trudnej sytuacji. Z tego, co opisujesz, doświadczasz przemocy psychicznej, samookaleczasz się, masz myśli samobójcze i jednocześnie dźwigasz ogromny ciężar związany z chorobą mamy. To bardzo dużo jak na jedną osobę, zwłaszcza niepełnoletnią. Chcę Ci powiedzieć jedną ważną rzecz - nie powinnaś zostawać z tym sama. Szczególnie niepokojące są myśli o odebraniu sobie życia oraz samookaleczanie. To sygnały, że potrzebujesz pilnego wsparcia ze strony dorosłych i specjalistów. Rozumiem Twój lęk przed reakcją ojca. Mimo to zachęcam Cię do rozmowy z psychologiem szkolnym, pedagogiem szkolnym lub innym zaufanym dorosłym (np. członkiem rodziny, nauczycielem, rodzicem przyjaciółki). Ich zadaniem jest przede wszystkim zadbanie o Twoje bezpieczeństwo. W sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia ochrona dziecka jest ważniejsza niż utrzymanie problemu w tajemnicy. Jeśli myśli samobójcze staną się silne, będziesz miała poczucie, że możesz zrobić sobie krzywdę lub nie będziesz w stanie zapewnić sobie bezpieczeństwa, powinnaś natychmiast zwrócić się po pomoc - do telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111, numeru alarmowego 112 albo najbliższego szpitalnego oddziału ratunkowego. To, że się tniesz, nie oznacza, że jesteś "słaba" czy "głupia". Najczęściej jest to sposób radzenia sobie z bardzo silnym cierpieniem psychicznym. Można nauczyć się innych sposobów regulowania emocji, ale do tego potrzebujesz wsparcia. Najważniejsze teraz to nie próbować dźwigać tego wszystkiego samodzielnie. Zrób, proszę, pierwszy krok i powiedz o swojej sytuacji komuś dorosłemu, kto może Ci pomóc. Naprawdę zasługujesz na wsparcie i bezpieczeństwo.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.