Problem z nawiązywaniem bliskich relacji

Witam, mam 24 lata, kilka lat temu zdiagnozowano u mnie zaburzenia lękowo-depresyjne. Przez cały ten czas leczę się psychiatrycznie i chodzę na terapię, ale problemy nie znikają, czasami jest wręcz gorzej. Nie umiem nawiązywać bliskich relacji, większość moich dawnych znajomości się rozpadła, nawiązałam kilka nowych, ale są to znajomości bardzo powierzchowne. Nie umiem zachowywać się naturalnie wśród ludzi, być sobą, mówić o swoich sprawach. Boję się i wstydzę lub po prostu nie umiem mówić o swoich zainteresowaniach, poglądach, problemach, pomysłach itd. Po każdym spotkaniu ze znajomymi analizuję każdy szczegół, co zrobiłam lub powiedziałam źle, co wyszło niezręcznie i krytykuję samą siebie w najgorszy sposób. Przychodzi mi to już tak naturalnie, że nie umiem tego zatrzymać. Czuję nienawiść do siebie za to jaka jestem i jak wyglądam (mam deformację ciała prze którą czuję się nieatrakcyjna). Jestem bezsilna i potwornie samotna. Nie wiem co robić, jak sprawić, żeby kontakty z ludźmi nie były dla mnie tak wyczerpujące psychicznie i jak polubić siebie, gdy mam już tyle powodów, żeby siebie nienawidzić. Był w moim życiu okres (już po tym jak zachorowałam na nerwicę), kiedy czułam się świetnie, nabrałam pewności siebie, spełniłam kilka swoich marzeń, nawiązałam znajomości i zrobiłam kilka kroków do przodu w kwestii nawiązywania bliskich relacji i pokonywania lęków, ale wszystko w krótkim czasie się odmieniło, jakby zmieniła okulary i zaczęła wszystko widzieć w ciemnych barwach. Na te same sprawy patrzę w inny sposób i inaczej przeżywam te same sytuacje.