podejrzenie zdrady

Dzień Dobry, podejrzenie o zdradę to nie sama zdrada. Warto zastanowić się jakie mamy faktyczne dowody w tej sprawie, a nie tylko domysły, przypuszczenia np. na podstawie nietypowego zachowania męża. Jeśli nie ma dowodów, a czuje się Pani niepewnie w związku, to warto porozmawiać o szczerości i zaufaniu z mężem, przedstawić swoje obawy i z czym są związane.Wyjawienie swoich obaw, podzielenie się niepokojem często przynosi ulgę. Nie wiem czy odpowiedziałem na Pani pytanie?

Dzień dobry,
Napisała Pani, że chyba nie potrafi udawać - skoro pojawia się taka myśl, to jak sądzi, co by mogło się wydarzyć, gdyby postanowiła Pani udawać? Jak długo dałaby Pani radę i czego wymagałoby to od Pani. Na tu i teraz, może wydawać się to wystarczająco dobrym rozwiązaniem, jednak w dłuższej perspektywie, gdyby stało się tak, że boryka się Pani z wątpliwościami przez kilka miesięcy - to brzmi jak bardzo trudne zadanie.
Rozważa Pani także podzielenie się z mężem swoimi wątpliwościami. To z kolei może wydawać się trudniejsze do zrobienia - konfrontacja może spowodować silne emocje. Ale z drugiej strony, to sposób na rozwianie wątpliwości i poradzenie sobie z sytuacją w perspektywie dalszego czasu.
Jeśli skłania się Pani do rozmowy z mężem, to warto wcześniej przygotować się do takiej rozmowy. Zastanowić się, co skłoniło Panią do takich podejrzeń? Jakie są fakty, czyli zdarzenia, sytuacje, które miały miejsce. Nawet zapisać je. Potem zastanowić się, co one dla Pani oznaczają. Co interpretuje Pani jako zdradę, jak Pani ocenia te sytuacje? Warto zastanowić się, czy niezależny obserwator oceniłby je tak samo? Lub czy można je wyjaśnić inaczej? Ważne jest także jakie emocje wywołuje u Pani myślenie o tej sytuacji? Czy jest to złość, czy smutek, czy może obawy i lęk, a może wstyd? Każda z tych emocji może być reakcją na zdradę, i warto najpierw ukoić swoje emocje, zanim zdecyduje się Pani na rozmowę. Warto także wyznaczyć sobie cel rozmowy, np. "poznanie faktów, bądź opinii na jakiś temat, lub przedstawienie swoich odczuć", a nie "podejmowanie życiowych decyzji" Warto aby wybrała Pani odpowiedni moment na tę rozmowę i zapewniła sobie wystarczającą ilość czasu, a potem możliwość bezpiecznego odreagowania napięcia, które może się pojawić.

Jeśli będzie Pani trudno poradzić sobie z rozmową, wątpliwość będą się nasilać, utrudniając Pani codzienne życie, powodując poczucie kryzysu, bądź po prostu poczuje Pani, że potrzebuje wsparcia, zachęcam do telefonicznego lub osobistego skontaktowania się np. z najbliższym ośrodkiem bądź centrum interwencji kryzysowej w Pani mieście, lub skorzystanie z pomocy psychologa bądź psychoterapeuty.

Życzę Pani powodzenia!
M.Skuza-Singh

Witam, życie w niewiedzy to chyba jednak gorsza dla Pani męczarnia, niż zmierzenie się z nawet najokrutniejszą prawdą.
Przygotowanie się (emocjonalne, psychiczne, mentalne) do tak poważnej rozmowy nie jest łatwe. Serdecznie polecam skorzystanie z pomocy psychologicznej w Pani najbliższej okolicy. Niezależnie od rozwiązania sytuacji, zaufanie do męża jest zdecydowanie nadwątlone, skoro podejrzewa go Pani o romans i nawet jeśli do niego nie doszło, przed Państwem lub Panią sporo pracy terapeutycznej.
Życzę siły i pozdrawiam ciepło.

Szanowna Pani, niestety nie podejmuję aktualnie pracy z opisanymi przez Panią trudnościami. Z tego też powodu proszę zastanowić się nad konsultacją samodzielną lub wspólnie z mężem, u psychologa lub psychoterapeuty zajmującego się terapią par.