Podejrzenie Samookaleczenia

Dzień dobry, proponuję bardzo delikatnie porozmawiać z córką, pozwolić jej się otworzyć, zweryfikować podejrzenie samookaleczenia. W razie konieczności, zapraszam na wizytę. wraz z córką. Pozdrawiam serdecznie.

Witam. Zapraszam na pierwsze spotkanie Rodziców/Rodzica, by omówić sytuację Córki, w tym sytuację Państwa Rodziny. Podejrzenie samookaleczeń, kłopoty z nauką oraz zamknięcie w sobie to niepokojące objawy, które mogą wskazywać na to, że Córka ma poważny kłopot, z którym boryka się na co dzień. Zapraszam na spotkanie. Pozdrawiam, Karolina Piórkowska.

To bardzo ważne, że rodzic zadaje takie pytanie. Samouszkodzenia nie wolno minimalizować ani bagatelizować. Jest to zachowanie, które zawsze niesie za sobą ważne znaczeni i wymaga uwagi. Warto szczerze porozmawiać z dzieckiem, ale należy to zrobić w bardzo stonowany sposób. Silne reakcje mogą albo wzmocnić dane zachowanie, albo sprawić, że dziecko jeszcze bardziej się zamknie na rozmowę. Nie wolno zwłaszcza złościć się na dziecko i reagować impulsywnie. Rozmowa musi być stonowana i wyważona, tak aby nie pogorszyła już i tak naładowanej emocjami sytuacji. Warto spokojnie wspomnieć, że wiemy o problemie, dopytać o to jak często to się dzieje. Powiedzieć, że rozumiemy, że skoro się okalecza, to musi przeżywać trudne uczucia z którymi sobie nie radzi. Zaproponować spotkanie z psychologiem bądź psychoterapeutą, który ma doświadczenie w pracy z młodzieżą. Powiedzieć córce, że będzie mogła porozmawiać o swoich problemach i uczuciach, że w ten sposób będzie mogła nauczyć się, jak radzić sobie z trudnościami i emocjami. Pozdrawiam i życzę powodzenia!

Szanowna Pani, proszę spróbować najzwyczajniej w świecie z córką porozmawiać, powiedzieć o swoich obawach, zapewnić o swoim wsparciu. Przydatna może okazać się również konsultacja u psychologa. Może ją Pani zgłosić do PPP (szczególnie jeśli są problemy z nauką) lub skorzystać z prywatnej konsultacji. Swoich przeczuć proszę nie bagatelizować. Życzę wszystkiego dobrego.

Dzień dobry,
proponuję rozmowę z córką. Warto spróbować przekonać ją do osobistego spotkania z psychologiem. Kontakt ze specjalistą (wspomagany dodatkową diagnostyką) pozwoli ustalić właściwe formy pomocy, wsparcia. Pozdrawiam.

Maciej Krzymowski - psycholog, seksuolog, diagnosta.