Po wizycie u psychiatry została postawiona diagnoza (ciężki epizod depresji). Zostały przepisane mi

List jest zdumiewający i trudny do zrozumienia.
Próbuję ułożyć sobie następującą narrację:
ktoś (wiek?, sytuacja społeczna?, rodzinna?, zawodowa? współistniejące choroby? itp) jest badany przez psychiatrę ( doprowadzony? sam się zgłasza?) i postawiono mu rozpoznanie "ciężki epizod depresji". Przedawkowuje leki (dlaczego Zolpidem? To lek, który nawet w dużych ilościach nie powoduje dramatycznych następstw!) zostaje skierowany i przyjęty do szpitala psychiatrycznego gdzie dyssymuluje i zostaje wypisany. Z domu pisze list do lekarzy na portalu Znany Lekarz informujący o utrzymujących się tendencjach samobójczych i pytaniem co ma dalej robić.
Nie sposób udzielać rad komuś, kogo się nie zna, nie badało osobiście a informacje zawarte w liście obejmują krótki okres i dotyczą wyłącznie objawów psychopatologicznych.
Podstawowa rada, bez wdawania się w szczegóły to:
skoro tendencje samobójcze "trwają już bardzo długo" a próba leczenie ambulatoryjnego nie powiodła się - należy natychmiast wrócić do szpitala, z którego autor się wypisał!! Nie ma na co czekać.
I może warto współpracować z leczącymi członkami personelu! Inaczej nie można liczyć na pozytywne rezultaty.
Pozdrawiam

Zdecydowanie zgadzam się z panem dr Czerniejewskim. Z punktu widzenia psychiatry post jest zdumiewający.... konieczna jest przynajmniej konsultacja psychiatryczna w tak zwanym realu. Niewykluczone, że lekarz będzie widział konieczność hospitalizacji. Brak szczerości i współpracy ze strony pacjenta wyklucza możliwość pomocy.