Pierwszy raz

Mam 22 lata, od 4 lat jestem w związku z chłopakiem, mamy wspólne dalsze plany i wiem, że to ten jedyny, ale nadal nie mamy za sobą pierwszego razu. Mój chłopak cały czas czeka i mnie nie pośpiesza, ale widzę, że mu coraz ciężej i boję się, że kiedyś straci cierpliwość i mnie zostawi. Dużo razy mieliśmy na to ochotę, ale gdy tylko zaczynało przeradzać się to w stosunek, ja panikowałam i nie chciałam dalej tego kontynuować. Mamy za sobą bardzo dużo gier wstępnych i prawie stosunków, ponieważ odbywa się to przy pomocy jego palców, mojej ręki lub nawet jego członka (ale tylko do pewnych granic, bo gdy tylko poczuje większy nacisk od razu się wycofuje). Wiem, że jest to bardzo przyjemne i chciałabym to już przeżyć, ale nie mogę się psychicznie przełamać. Wydaje mi się, że jest spowodowane lękiem przed zajściem w ciążę mimo zabezpieczeń, bólem i krwawieniem albo jeszcze czymś innym, co tkwi mi w głowie, a czego nie umiem z niej wyrzucić. Poza tym towarzyszą mi cały czas te same pytania, o których pisała Pani w swoim artykule, te dotyczące choroby także. Mój chłopak oczywiście wie o moim problemie i stara mi się pomóc, ale powoli sama przestaje wierzyć w to, że ja kiedykolwiek odważe się na ten krok. Coraz częściej myślę o wizycie u seksuologa, ale mój chłopak na razie mi to odradza i twierdzi że w końcu się odważe i to zrobimy.
Jestem ciężkim przypadkiem, ale może Pani będzie w stanie mi coś doradzić, podpowiedzieć.
Proszę o radę i z góry dziękuje za każdą.