otyłość, objadanie się

Otyłość może być rownież genetyczna ale można leczyć i kontrolować, w psychologii to się nazywa zaburzenia odżywiania :MPULSYWNE OBJADANIE SIĘ

Czy jesz nawet wtedy, kiedy nie jesteś głodna/y?​

Czy sprawiasz sobie „uczty” bez wyraźnego powodu?​

Czy masz poczucie winy i wyrzuty sumienia kiedy się objesz?​

Czy poświęcasz jedzeniu zbyt wiele czasu i myśli?​

Czy czekasz na chwile, kiedy będziesz mogła/mógł jeść w samotności?​

Czy z wyprzedzeniem planujesz potajemne uczty?​

Czy jesz umiarkowanie w towarzystwie innych, aby później „dopchać się” w samotności?​

Czy Twoja waga ma wpływ na sposób w jaki żyjesz?

Czy próbowałaś/łeś być na diecie przez tydzień lub dłużej i rezygnowałaś/łeś przed czasem?​

Czy czujesz, ze Twoja silna wola nie jest wystarczająca, żebyś przestała/stał się objadać? ​

Czy wbrew oczywistym faktom nadal żywisz przekonanie, że możesz przejść na dietę, kiedy tylko zechcesz?​

Czy po ataku objadania nie wymiotujesz, nie przyjmujesz środków przeczyszczających ani nie ćwiczysz?

Czy jesz, żeby uciec od zmartwień i kłopotów?​

Czy kiedykolwiek Twoje zdrowie było zagrożone w wyniku otyłości lub sposobu odżywiania się?​

Czy Twoje zachowania związane z jedzeniem unieszczęśliwiają Ciebie i innych?
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Jeżeli na większość tych pytań odpowiedziałaś/eś twierdząco, powinnaś/powinieneś skontaktować się lekarzem i powiedzieć o tym komuś z rodziny lub znajomych, gdyż Twoje podejście do spraw związanych z jedzeniem zagraża Twojemu zdrowiu i samopoczuciu. Zobacz kryteria diagnostyczne kompulsywnego obajadania się by sprawdzić, czy ten problem dotyczy Ciebie: Kompulsywne objadanie.

Witam,
Podane w liście objawy z powodzeniem można leczyć psychoterapią. Według badań różne rodzaje terapii są podobnie skuteczne, również psychoterapia Gestalt należaca do nurtu humanistycznego. Bardzo ważnym czynnikiem decydującym o skuteczności psychoterapii jest chęć jej podjęcia przez osobę doświadczającą problemów. Kolejnym jest nawiązanie dobrej, bazującej na zaufaniu relacji i współpracy z psychoterapeutą. Jeśli zatem opisany w liście mężczyzna chce coś zmienić w swoim życiu i zdecyduje się skorzystać z psychoterapii, to psychoterapia ma znaczną szansę na powodzenie. Wiek nie ma tu znaczenia. Często dobrze jest zachęcić i wspierać w szukaniu zmiany osobę o której wiemy że w jakiś sposób cierpi, powiedzieć co nas u niej martwi czy niepokoi.
Pozdrawiam i życzę powodzenia,
Agnieszka Złotowska

Witam, bardziej skuteczna byłaby terapia Poznawczo-behawioralna. Ale to jest moje zdanie po opisanych objawach. Jeżeli tłem objadania się byłyby inne przyczyny, wówczas można by sięgnąć także po terapię psychodynamiczną. Jednak z praktyki powiem, że zaczęłabym od nurtu poznawczo-behawioralnego. Tym bardziej, że efekty są szybciej zauważalne, co w przypadku osoby, która nie korzystała wczesniej z terapii mogłoby być bardziej motywujące. Poleciłabym także skorzystanie z pomcy psychodietetyka- ale psychodietetyka, który jest także psychologiem. Warto sprawdzić kompetencje specjalisty. Pozdrawiam, i życzę powodzenia.

Dzień dobry.
Odreagowywanie stresu poprzez jedzenie, brak wiary w siebie są tylko objawami.
Ważne jest, aby zdiagnozować czego to są objawy. Czy to sytuacja kryzysowa która owszem wymaga wsparcia, czasem też psychologicznego, ale nie terapii. Czy to są rzeczywiście objawy większych problemów. Ponieważ nie ma diagnozy trudno ocenić jaki rodzaj terapii byłby tu wskazany. Każdy rodzaj terapii wymaga tego,że pacjent chce się zmieniać i jest gotowy na to, że nie będzie to łatwe. Zazwyczaj jest tak, że umawiamy się na kilka konsultacji aby wspólnie z pacjentem przyjrzeć się problemom i wspólnie zdecydować co dalej. Do czego wyżej opisaną osobę zachęcam.
Pozdrawiam
Barbara Tubielewicz