Około 7 lat temu zachorowałam na zaburzenia odżywiania i mimo wielu prób wciąż nie potrafię sobie z

Dzień dobry, Ma Pani dużą świadomość swojej choroby. Uczestnictwo w terapiach dało Pani wiedzę na temat genezy problemu. Wykonała Pani dużą pracę. Jednak problemy się nie skończyły. Myślę, że warto znaleźć doświadczonego terapeutę zaburzeń odżywiania. Z Pani opisu nie wiem w jakim nurcie terapeutycznym odbyła się praca. Jednak zalecałbym udanie się na terapię, która nastawi się na zmianę przekonań podtrzymujących zaburzenie. Tak jak pisałem, może warto spróbować terapii w innym podejściu z terapeutą mającym doświadczenie i zajmującym się tego typu problemami. Wierzę, że uda się Pani znaleźć taką osobę. Pozdrawiam Maciej Misztal

Szanowna Pani, niedawno gościła u nas międzynarodowa specjalistka w zakresie zaburzeń odżywiania - p. Frederike Jacob. Materiał z jej pracy z osobami mierzącymi się z podobnymi zaburzeniami jest imponujący. Warto znaleźć w Polsce specjalistę oferującego jednocześnie: terapię skoncentrowaną na rozwiązaniach i EMDR. To w większym stopniu może odnieść skutek w Pani przypadku. Z uszanowaniem, dr Monika Gmurek

Dzień dobry, czytając opis Pani przypadku pojawiło mi się kilka pytań, dotyczących min. badań które Pani przeprowadziła oraz stanu Pani zdrowia. Jeśli czuje Pani, że terapia skoncentrowana na szukaniu przyczyn problemu nie działa,proponuję sięgnąć po inne metody. Z chęcią porozmawiałabym z Panią i przeprowadziła szerszy wywiad. Być może przydałaby się dobra diagnostyka endokrynologiczna, jeśli jeszcze nie została przeprowadzona.

Dzień dobry, dziękuję za pytanie:D Zastanawiam się, jak odpowiedzieć na Pani pytanie? Jaka jest potrzeba? Czy chodzi o podzielenie się, jak jest Pani trudno, czy autentycznie szuka Pani odpowiedzi na pytanie zgłoszone w ostatnim zdaniu: "jak mam sobie sama pomóc?". Jestem psychodietetykiem, coachem, a prywatnie byłą otyłą. Z epizodami objadania się. Poradziłam sobie sama z największą udręką mojego życia - z otyłością. Jeśli ma Pani dość siły, by mierzyć się z tematem - zapraszam na konsultację wstępną. Razem poszukamy sposobu, jak ma Pani działać, żeby krok po kroku wyjść z tego okropnego stanu. Ale uprzedzam interesuje mnie tylko Pani trwała zmiana. A to wyzwanie dla dwudziestokilkulatki. Młodzi ludzie mają mniej cierpliwości niż dojrzali. Ich mózgi nie mają tylu potrzebnych do osiągania sukcesu doświadczeń. A Pani mózg nauczył się generować dla Pani "czarne myśli". Co by się stało, gdyby nauczyła go Pani podsuwać "różowe"? To z całą pewnością nie jest terapeutyczne, ale proszę sprawdzić, jak na Panią zadziała. Z maila czytam, jak jest Pani zmęczona. Stale trzyma Pani gardę przed sobą. Stale jest Pani w napięciu i w gotowości, że pojawi się coś, czego Pani nie chce. "Różowy", który proponuję to dobry trening, by poczuć trochę ulgi. Za każdym razem, gdy sobie PAni przypomni o tym, proszę wyobrażać sobie, coś dobrego, pozytywnego, mówić do siebie dobre rzeczy:D Nie wiem, czy to na Panią zadziała, ale ... co będzie, jeśli zadziała? W swojej pracy korzystam z wielu metod - a najmniej u mnie psychoterapii. Mnie samą irytuje "gmeranie kijem po serduchu" - choć są sytuacje, gdy trzeba i sama z tej formy pomocy korzystam. Moim zadaniem jest sprawić, żeby moim klientom-pacjentom było łatwiej. Dawno wyleczyłam się z "pomagania" i "kompleksowego rozwiązywania problemów". Gdybyśmy miały pracować razem to dokładnie w takim modelu: jak to zrobić, żeby było Pani łatwiej? I tutaj dalsza część pytania: łatwiej w czym? łatwiej do czego? Podczas wstępnej konsultacji ustalamy kierunek działań i już to wiemy. I jest nam łatwiej działać:D A Panią zachęcam też do postawienia tego pytania sobie: co Pani może zrobić, żeby było jej łatwiej? Bo może wcale nie szuka Pani eksperta od tych wszystkich mądrych rzeczy - po tylu terapiach sama Pani może ich udzielać:D Może szuka Pani kogoś, kto Panią ZOBACZY/USŁYSZY. Ale tak naprawdę. Panią - a nie Pani otyłość, Pani rzyganie, Pani kompulsje itd? W razie potrzeby zapraszam do kontaktu:D Pracuję głównie on-line, więc nie ma żadnych ograniczeń we współpracy:D

Dzień dobry. Pisze Pani o wielu trudnych doświadczeniach. Jednocześnie fakt, że próbowała Pani pracy z wieloma specjalistami, świadczy o wysokiej motywacji do uzyskania pomocy - to jest olbrzymi Pani zasób. Motywacja jest podstawą każdej udanej terapii. Czy próbowała Pani psychoterapii poznawczo-behawioralnej? Praca w tym nurcie ma udowodnioną wysoką skuteczność w leczeniu zaburzeń odżywiania. Warto zaznaczyć, że ten rodzaj zaburzeń często zmienia swoją postać, co potwierdzają Pani doświadczenia (anoreksja, objadanie się, prowokowanie wymiotów). Nurt poznawczo-behawioralny oferuje możliwości pracy także w takich sytuacjach, gdy objawy zaburzeń zmieniają się w czasie. Praca nad przyczynami obecnego stanu jest bardzo ważna, równolegle jednak powinna odbywać się praca nad bieżącymi objawami i zachowaniami, które pogarszają Pani stan - zarówno psychiczny, jak i fizyczny. Rozumiem, że po wielu latach zmagań z tym problemem jest Pani ostrożna w obdarzaniu zaufaniem kolejnych specjalistów. Jednakże ważne jest, by w trosce o Pani zdrowie nie poddawać się i próbować do skutku. Trzymam za Panią kciuki i mam nadzieję, że uzyska Pani taką pomoc, jakiej potrzebuje. Pozdrawiam.

Zaburzenia odżywiania są skomplikowanymi zaburzeniami i trudno się z nich wychodzi. Jedną kwestią jest zrozumienie z czego te zaburzenia się wywodzą, a kolejną kwestią jest sposób przeżywania tego, jak również przedefinowanie własnej tożsamości taką w której będzie się Pani dobrze czuła. Pozdrawiam Piotr Włodarczyk