Od urodzenia, w którym to lekarz odwrócił głowę mi mam zaniki pamięci, kłopoty w nauce.Jestem osobą

Dzień dobry,

według mnie zażywa Pani zbyt dużą ilość leków, które nie do końca oddziałowywuja na umysł, gdyż mają zbyt duże działanie. Warto skonsultować z lekarzem psychiatra zniwelowanie ilości leków. Ponadto do zadania psychoterapeuty najlepiej systemowego znającego się na zaburzeniach psychicznych długa droga. Jeśli chodzi Pani do psychoterapeuty CBT to warto unormować to w kontekście systemowym, gdyż wiem że odnośnie tej szkoły psychoterapii również się uczą. Przykro mi, że trafia Pani na osoby niewłaściwe. Prawdziwa psychoterapia na pewno pozwoli zrozumieć ich zachowanie a przede wszystkim swoje w tych niecodziennych sytuacjach. Pozdrawiam i życzę dużo zdrowia.

To, co opisujesz – trudności z pamięcią, uczeniem się, stres, nerwy, depresyjne myśli, przytłoczenie kontaktami społecznymi – to realne obciążenia. Dodatkowo fakt, że od urodzenia mogły istnieć komplikacje zdrowotne, może mieć wpływ na Twoje funkcjonowanie poznawcze i emocjonalne. To nie jest „Twoja wina”, ani coś, co można „po prostu ignorować”. Wielu ludzi unika terapii czy diagnozy. Ty natomiast działasz, szukasz wsparcia i utrzymujesz leczenie – to naprawdę ważne i świadczy o dużej dojrzałości.Nie mogę diagnozować ani zmieniać leczenia (to kompetencja lekarza), ale mogę to skomentować psychologicznie:

To normalne, że nie wszystkie leki każdemu służą. Organizm reaguje indywidualnie.

Skoro Anizepin powodował nadmierną senność i trudności z funkcjonowaniem, to ważne, że to zauważyłeś i zgłaszasz lekarzowi.

Leki, które wspierają pracę mózgu (jak Memotropil) lub regulują nastrój i lęk (Velaxin, Perazin) mają różne skutki, a dobranie odpowiedniego zestawu trwa czasem długo.
To dobrze, że obserwujesz siebie i mówisz lekarzowi, co działa, a co szkodzi – to pomaga dobrać najlepsze leczenie.
Co możesz zrobić, aby się chronić przed ,, wampirami energetycznymi"? (z perspektywy psychologa)
a) Wyznaczanie granic w prosty sposób
Osoby agresywne często działają, bo widzą, że ktoś nie potrafi się bronić. Można nauczyć się prostych komunikatów, np.:
„Nie podoba mi się, jak do mnie mówisz.”
„Nie zgadzam się na krzyczenie.”
„Chcę mieć spokój, proszę to uszanować.”
Nie zawsze zadziała, ale wzmacnia Twoje poczucie kontroli.
b) Zmiana sposobu reagowania
Nie chodzi o „znieczulicę”, tylko o:
nie brać ich zachowań do siebie,
nie interpretować ich jako ataku na Twoją wartość,
rozumieć, że to ich problem – ich złość, frustracja, brak empatii.
To, czego uczysz się u psychologa – rozumienie ludzi i świata – to bardzo dobry kierunek.
c) Wsparcie od osób, które są bezpieczne
Jeśli masz jedną choćby osobę (terapeuta, psychiatra, ktoś z rodziny), z którą możesz omawiać te sytuacje, to daje siłę i zmniejsza cierpienie. To, że odczuwasz mocno zachowania innych, nie oznacza, że jesteś „gorszy”. To oznacza, że Twój układ nerwowy jest bardziej czuły – i to można nauczyć się regulować.

Dziękuję, że o tym mówisz. To czego doświadczasz jest naprawdę trudne i zasługuje na uważność. Widzę, że wiele wysiłku wkładasz w leczenie i radzenie sobie z niepełnosprawnością, stresem oraz zachowanymi innych ludzi. To naturalne, że możesz czuć zmęczenie, przygnębienie czy złość, zwłaszcza gdy spotykasz się z brakiem zrozumienia. Ważne jest, że szukasz pomocy u psychologa i psychiatry. Jeśli czujesz, że niektóre leki Ci nie służą lub nasilają trudności, warto spokojnie omówić to z psychiatrą, żeby dopasować leczenie do Twoich potrzeb.

Wygląda na to, że mierzysz się jednocześnie z trudnościami zdrowotnymi, stresem i bardzo obciążającymi relacjami z ludźmi. To normalne, że w takiej sytuacji możesz mieć problemy z pamięcią, napięciem i samopoczuciem. Dobrze, że jesteś pod opieką psychiatry i psychologa — to właściwa droga.
Jeśli któryś lek Ci szkodzi (jak anizepin), koniecznie powiedz o tym psychiatrze, bo dawkę lub lek można zmienić. A w relacjach z trudnymi, agresywnymi osobami ważne są granice i ochrona siebie — możesz to dalej ćwiczyć z psychologiem, bo to realnie da się poprawić.
#neurokoncept