Obejrzałam ostatnio wypowiedź pewnego psychoterapeuty że jest sceptykiem jeśli chodzi o podejście ek

Dzień dobry, każde podejście ma swoje techniki oraz paradygmaty, którymi się kieruje. Integrowanie tych technik (czyli podejście integracyjne) w pewnym sensie uzupełnia psychoterapię, a psychoterapeuta może dobrać techniki odpowiednio do klienta, czyli jeśli klient, który nie reaguje, bądź któremu nie odpowiadają techniki jednego podejścia, może zareagować na techniki innego podejścia psychoterapeutycznego. Może się również zdarzyć, że np. przy pracy z lękiem klient lepiej będzie reagował na pracę wg podejścia poznawczo-behawioralnego, a ten sam klient pracując nad swoimi problemami w związku, lepiej będzie reagował np. na podejście systemowe, czy psychodynamiczne. Dodam, że pisząc „lepiej” mam na myśli lepsze efekty w psychoterapii. Pozdrawiam.

Dzień dobry,
Ocena użyteczności podejścia eklektycznego może być trudna ze względu na zróżnicowanie technik, po które terapeuci decydują się sięgać w ramach prowadzonej interwencji. Jeśli terapeuta decyduje się na konkretny nurt, to przebieg terapii określony jest przez pewne założenia. Interwencje są w pewnym stopniu powtarzalne, dzięki czemu można porównywać je z innymi metodami i np. badać ich skuteczność. Terapia „szyta na miarę” może okazać się pomocna dla jednostki, ale z szerszej, statystycznej perspektywy często trudno ocenić jej użyteczność. Ze względu na zróżnicowanie interwencji „szytych na miarę” trudno je zgrupować, by porównać ich skuteczność ze skutecznością poszczególnych podejść.

Aaron Beck, uważany za ojca terapii poznawczo-behawioralnej, sam był psychoanalitykiem. Można więc powiedzieć, że założenia terapii poznawczo-behawioralnej wyrosły na gruncie psychoanalizy. Terapia psychodynamiczna również wywodzi się z psychoanalizy. O ile terapia psychodynamiczna skupia się głównie na tym, co nieświadome, o tyle terapia poznawczo-behawioralna odnosi się głównie do tego co świadome. Aaron Beck mówił o tym, że te dwa podejścia mogą się uzupełniać, a więc nie wykluczają się, nawet jeśli mają inne założenia. Mam nadzieję, że z tej perspektywy staje się to bardziej zrozumiałe.

Dzień dobry, odniosę się do przytoczonego przez Panią fragmentu wypowiedzi. Słowa te moim zdaniem nie są trafne a porównanie do „jednoczesnej wiary w Boga i ateizmu” jest bardzo uproszczone i nie oddaje tego, czym naprawdę jest podejście integracyjne w psychoterapii. Psychoterapeuci pracujący integracyjnie zwykle zaczynają od pełnego szkolenia w jednym nurcie (np. psychodynamicznym, systemowym, CBT) i dopiero później rozszerzają warsztat, ucząc się elementów innych podejść. Nurty psychodynamiczny i poznawczo-behawioralny oparte są na zupełnie innych teoriach, ale się nie wykluczają. Pozdrawiam :)