Nie umiem zapomniec przyjaciela

Dzień dobry. Nie wiem do kogo sie zwrócić, dla mnie taka wiadomość do kogoś obcego to skrajna desperacja ale chyba nie mam juz nic do stracenia. To była znajomośc 100% przez internet/telefon/komunikator. Nigdy sie nie spotkaliśmy ani nie widzieliśmy. Zakończyłam ją ponad 2 lata temu jednak nie potrafie przestać mysleć. Jest to dla mnie męczące i czuję sie tak jakbym była więźniem. Wykasowałam telefon, profil fb, zablokowałam w kazdy mozliwy sposób, jednak nie potrafię powstrzymac mysli. Nigdy z nikim o tym nie rozmawiałam bo na pierwszy rzut oka brzmi to trywialnie.... Znajomośc trwała ponad 3 lata, rozmawialiśmy prawie codziennie od 2 do 8 godzin w między czasie robiąc cos innego np rozmawiałam z nim na słuchawkach podczas rysowania, innych zwykłych czynności, to były rozmowy o pierdołach, o ważnych rzeczach, czasem bardzo błache czasem wręcz intymne, bardzo duzo zrobił dla mnie dobrego. Wielu rzeczy mu nie zapomne i za wiele będe wdzięczna bo gdyby nie on i jego wpływ nie zaczełabym spełniac swoich marzeń. Pchał mnie do dobrego. Czułam sie przy nim lepszym człowiekiem. Nauczyłam sie bardziej wierzyc sobie, przestałam stac w miejscu. Jednak pojawiło się tez cos więcej, ja zaczęłam czuc cos więcej on też. Znajomośc z nim stawała się wazniejsza niz mój obecny związek którego wiem że nie chciał mi rozwalić - wiele rzeczy naprawiłam w moim związku bo on mi potrafił tak wszytsko wytłumaczyc i tak mnie ustawic że dzięki niemu lepiej rozumiałam mojego narzeczonego. Potrafił mi powiedzieć "kocham Cię" i pomagac we wszystkich problemach. Prawdopodobnie nigdy wcześniej nikomu tego nie powiedział. Dzieki jego wpływowi moj związek dalej trwa jednak kosztem tej przyjażni. Jednego razu zdecydowałam zakończyć tą przyjażń. Czułam że nie jest to dobre dla niego. Nigdy mi tego nie powiedział jednak wiem że mogło go to meczyc. Wiem że czasem czuł sie jak piąte koło u wozu. W każde jego urodziny zamykam oczy i życzę mu w myslach wszystkiego co dobre i żeby był szczęśliwy. I ciesze sie że nie mam tego numeru telefonu bo pewnie zrobiłabym z siebie idiotke. W ten dzień kiedy napisałam mu wiadomość o tym ze ta znajmośc musi byc zdecydowanie skończona miałam wrażenie ze brakuje mi powietrza i rozpadam sie na części. Fizycznie nie mogłam funkcjonować. Zawsze mnie rozumiał, nie musiałam mu nigdy długo tłumaczyc o co mi chodzi, zawsze rozumiał, nigdy nie oceniał, zawsze mi wszystko ułatwiał; byl czasem takim translatorem z polskiego na moje :) Nigdy nie czułam sie przy nim kimś złym, jak miał mi powiedzieć ze robie coś źle to powiedział to wprost ale nigdy nie krytykował tylko zawsze rozumiał. Miał dla mnie duże pokłady empatii i cierpliwości. Cholernie mi go brakuje i nie potrafie sie go pozbyć. I nie mam pojecia jak mam sobie z tym poradzić. Budze sie zmysla o nim i zasypiam mysląc co u niego. Prosze mi pomóc