Nie potrafię się niczym zająć, funkcjonuję na tyle, na ile wymaga ode mnie zajmowanie się 5 miesięcz

Nie potrafię się niczym zająć, funkcjonuję na tyle, na ile wymaga ode mnie zajmowanie się 5 miesięcznym dzieckiem. Nie mam wsparcia w ojcu dziecka, ani fizycznego, ani tym bardziej psychicznego. Wiem, że coś jest ze mną nie tak. Jestem matką, dorosłą kobietą, a od ponad miesiąca nie potrafię się uporać z najmniejszym problemem. Od momentu w którym były parter ode mnie odszedł, bo przerosły go obowiązki, mam wrażenie że jestem kulą u nogi swojego dziecka, że tylko zniszczę mu życie, jeśli zostanie ze mną. Rozmyślałam bardzo często o odejściu, odebraniu sobie życia, wszystkim byłoby lepiej beze mnie, łatwiej. Okaleczam się, czuję niesamowity wstyd, ale to jedyne co daje mi w jakimś stopniu ukojenie. Boję się tego co będzie, nie wiem już co robić. Boję się pójścia do lekarza, do specjalisty, co można o mnie pomyśleć słysząc, że matka robi sobie krzywdę, myśli o odebraniu sobie życia, bo zostawił ją facet i nie daje sobie ze wszystkim sama rady? Nie potrafię przeżyć jednego dnia bez płaczu. Nie chcę zniszczyć małej życia.