Nerwica lękowa a uzaleznienie od benzodiazepin

Dzień dobry,
Sytuacja, którą Pan opisuje może wydawać się Panu tak skomplikowana, że na ten moment nie ma Pan nadziei na znalezienie z niej wyjścia. To budzi smutek, frustrację, może prowadzić do załamania. I tak się też stało, podjął Pan próbę samobójczą, bo cierpiał Pan tak bardzo, że wydawało się to nie do zniesienia. Jednak to, że trudno uwierzyć Panu w znalezienie wyjścia z tej sytuacji nie znaczy, że tego wyjścia nie ma. Dlatego proszę znaleźć w sobie odrobinę siły i energii i rozpocząć poszukiwanie nowych możliwości.
Jeśli nie korzystał Pan dotąd z psychoterapii, to jak najbardziej jest to jedna z możliwych dróg znalezienia rozwiązania. Sugerowałabym Panu znalezienie psychoterapeuty o wykształceniu psychologicznym, który w oparciu o zrozumienie problemu będzie powoli we współpracy z Panem poszukiwał możliwych kierunków działania, tak żeby w krótkim czasie zauważył Pan postęp, co doda Panu sił. Sugeruję Panu podjęcie terapii poznawczo-behawioralnej, ponieważ w tej formie terapii terapeuci oddziaływania opierają na wynikach badań naukowych, które pokazują co jest, a co nie jest skuteczne. W tym podejściu kładzie się też duży nacisk na jak najlepsze zrozumienie problemu i mechanizmów, które doprowadziły do powstania trudności. Samo zrozumienie mechanizmów może dać pewną ulgę i wskazać dalszy kierunek działania i na tej podstawie ustalić z pacjentem jasno określone cele. Taki sposób pracy umożliwia obserwowanie drobnych zmian, które mogą przywrócić nadzieję i dodać sił do dalszej pracy. Dlatego zachęcam Pana do poszukiwania wykwalifikowanego psychoterapeuty.
Jeśli chodzi o odstawianie benzodiazepin, to proszę o konsultowanie wszystkich kroków z lekarzem PSYCHIATRĄ i nie stawianie nadmiernych wymagań. Ważniejsze jest to, żeby STOPNIOWO ZMNIEJSZAĆ dawkę a nie zredukować ją w założonym bardzo ambitnym czasie.
I ostatnia, bardzo ważna sprawa: myśli samobójcze. Jeśli myśli samobójcze pojawiłyby się ponownie i miałby Pan wrażenie, że zaraz się im podda, to proszę w takiej sytuacji niezwłocznie zgłosić się do szpitala psychiatrycznego na izbę przyjęć. To jest sytuacja zagrożenia życia i nie jest wówczas wymagane skierowanie. Dobrze by było, żeby omówił też Pan występowanie tych myśli ze swoim lekarzem psychiatrą lub psychoterapeutą, żeby stworzyć plan bezpieczeństwa. To jest bardzo ważne, żeby wypisać możliwe działania jakie mogę podjąć, kiedy pojawiają się te myśli. Proszę też pamiętać, że pojawianie się myśli samobójczych nie jest niczym złym ani wstydliwym i warto rozmawiać o nich szczerze z osobami, których zadaniem jest udzielanie Panu pomocy i ulga w cierpieniu.
Proszę nie tracić nadziei i szukać pomocy.
Pozdrawiam
Magdalena Tylko