Moja przyjaciółka się głodzi, wyrzuca jedzenie, kłamie rodzicom na temat zjedzonych posiłków(mówi, ż

Moja przyjaciółka się głodzi, wyrzuca jedzenie, kłamie rodzicom na temat zjedzonych posiłków(mówi, że jadła w szkolnej stołówce), kanapki oddaje koleżankom lub wyrzuca. W szkole nic nie je, choć siedzimy tam 8 godzin dziennie, praktycznie nic nie je, lub je niskokaloryczne produkty (jeden listek sałaty, plasterek ogórka, kawałek pomidora, szklanka musli z owocowym jogurtem). Bardzo dużo ćwiczy (brzuszki, przysiady, taniec, skakanie na skakance, pajacyki, itp.) Mówi, że jest gruba choć jest szczupła osobą (14lat,161cm waga waha się pomiędzy 45-47kg. Ma również napady wilczego głodu (mówiła mi, że teraz podobno często) potem stosuje środki przeczyszczające, dużo ćwiczeń, wywołuje wymioty (pije np, wodę z solą albo z proszkiem dopieczenia), ale jej się nie udaje... pije bardzo dużo wody, na śniadanie pije kawę popijając leki typu ibuprom zatoki, który podobno zmniejsza łaknienie ( w szkole naprawdę, wtedy tryska energią). Jest bardzo blada, ma suche ręce. Powtarza wciąż, że jest gruba, beznadziejna itp. Ma nawet zeszyt, w którym pisze kaloryczność produktów, a na końcu zeszytu pisze o sobie rzeczy typu ,,FAT PIG" ,,schudnij gruba świnio" ,, nie żryj tyle "itp. Na jej ciele w okolicach uda pojawiły się czerwone, zlewające się plamy, które ją bardzo bolały i uniemożliwiały jej chodzenie. Na plecach i na klatce piersiowej teraz znów pojawiły się takie plamki tylko tym razem okrągłe, jasno-brązowe. Poza tym od kilku miesięcy nie ma miesiączki. W ciągu dwóch tygodni schudła 5kg! Przez napady teraz ta waga się waha. Jest rozdrażnieniona, czasami reaguje agresywnie, a czasami w ogóle się nie odzywa lub ma dobry humor. Dzięki temu, że schudła 5kg spodnie zrobiły się dla niej za duże i zmieniła styl na luźniejszy. Ona wstaje o 5:30 by porobić brzuszki... bardzo się o nie martwię, myślę, że to już dawno przerosło zdrowie i normalne odchudzanie. Nie rozumiem dlaczego się odchudza skoro wygląda świetnie,dużo osób powinno jej zazdrościć figury, ale ona uważa inaczej. Widzi siebie jako grubą, nic nie wartą dziewczynę. Wiem o tym tylko ja i kazała mi nikomu nie mówić. Próbuje jej odradzac takiego 'odchudzania', tłumaczę jej, że to nie jest zdrowe i rozsądne, ale nic nie można jej przetłumaczyć. Nie wiem co mam robić, czy to juz choroba (?) Raz napisałam do niej, że to anoreksja, ale ona zareagowała zdenerwowaniem, że jej zarzucam coś niemożliwego według niej,, że ona nie jest chora, ona tylko chce schudnąć, mam wszystko pod kontrolą". Ona chce ważyć 38 kg ... i powiedziała, że jak dojdzie do celu to skończy... ja nie mogę patrzeć na to jak ona doprowadza siebie do stanu wyniszczenia i powolne śmierci... nie będzie miała siły na nic. Boje się powiedzieć to psychologowi szkolnemu lub wychowawczyni. Bo wiem, że wtedy w jej oczach stanę się wrogiem i juz nigdy mi nie zaufa. Czy tak się zaczyna anoreksja, dodam że ona trenuje akrobatyke i taniec.