Moja mama bardzo często mówi (a raczej szepcze) sama do siebie co ma za chwilę zrobić lub co w danej

Mówienie do siebie często pełni funkcję koncentracji uwagi na rozwiązaniu problemu. Jest to być może uciążliwe dla otoczenia,ale nie zawsze świadczy o zaburzeniu. W sytuacji obciążenia lub konieczności wykonywania wielu obowiązków naraz, niektóre osoby porządkują w ten sposób hierarchię swoich działań, a badania pokazują, że takie "mówienie do siebie" sprzyja skuteczności wykonywanych zadań. Inna kwestia, że takie komunikaty wypowiadane półszeptem, pełnia czasem funkcję zwrócenia uwagi na siebie, na to że osoba je wypowiadająca potrzebuje odciążenia w obowiązkach, pomocy, zainteresowania - a z różnych przyczyn boi się lub wstydzi, wypowiadać je głośno i wprost. Sytuacje napięcia mogą nasilać takie zachowania. Mówienie do siebie może mieć podłoże choroby psychicznej, jeżeli z treści tych wypowiedzi wynika, że osoba je wypowiadająca widzi kogoś, kogo nie ma w pobliżu (omamy i halucynacje)lub osoba mówiąca, odpowiada także w imieniu drugiej osoby. Jednak z treści zawartych w pytaniu nie mogę wnioskować o takich sytuacjach. Może warto porozmawiać z mamą na temat tego jak się czuje i czego potrzebuje, odciążyć ją w niektórych domowych obowiązkach i spędzić z nią trochę więcej czasu? Warto próbować rozmawiać o tym, co dręczy i pokazać, że stanowimy wsparcie, wtedy wiele wątpliwości będzie wyjaśnionych. Życzę powodzenia, Dominika Wieland-Lenczowska

Każdy z nas prowadzi dialog wewnętrzny, który niekiedy jest monologiem. Tak długo jak nie zastępuje on aktywności w życiu realnym, często pełni funkcję adaptacyjną, przygotowuje do rzeczywistych sytuacji. O ile nie towarzyszą temu omamy wzrokowe i słuchowe nie świadczy to o chorobie. Wzmożenie dialogu wewnętrznego Pani mamy może się wiązać z istotnymi zmianami w życiu i potrzebą adaptacji do nich. Dobrze byłoby zapraszać mamę do rozmowy, wspólnego dzielenia codzienności i dać poczucie bezpieczeństwa, które pozwoli jej zainteresować się tym, co na zewnątrz.

Dzień dobry,

dziękuję za podzielenie się tą sytuacją. Częste mówienie do siebie nie musi oznaczać zaburzenia psychicznego. Dla wielu osób to naturalny sposób porządkowania myśli, redukcji napięcia czy radzenia sobie ze stresem. Po silnych emocjonalnych przeżyciach, takich jak rozstanie, to może się nasilić.

Jednak w sytuacji, gdy takie zachowanie staje się bardzo intensywne, niemal nieprzerwane, nieświadome i zaczyna wpływać na codzienne życie — zarówno mamy, jak i otoczenia — warto się temu przyjrzeć bliżej. Może to być wyraz przeciążenia emocjonalnego, objaw stresu, ale też pierwsze sygnały trudności poznawczych lub zaburzeń nastroju.

Rozmowa z psychologiem lub lekarzem pierwszego kontaktu może pomóc lepiej zrozumieć, co się dzieje i jak wspierać mamę w tej sytuacji. Taka konsultacja nie musi oznaczać niczego poważnego — może być po prostu szansą na znalezienie lepszego sposobu radzenia sobie z napięciem.

Pana/Pani zmęczenie również jest zrozumiałe i zasługuje na uwagę. Warto zadbać też o siebie — np. rozważając rozmowę z psychologiem, który pomoże poradzić sobie z napięciem, ustawić granice i odnaleźć równowagę.