Mój 10 letni chrześniak 3 dni temu chciał popełnić samobójstwo wyskakując z okna. Ogólnie jest świet

Mój 10 letni chrześniak 3 dni temu chciał popełnić samobójstwo wyskakując z okna. Ogólnie jest świetnym uczniem, na ogół bardzo wesołym. Od 3 lat jest gnębiony psychicznie przez kolegę z klasy z którym szkoła sobie nie radzi, a od września w związku ze zmianą budynku szkoły (likw. gimnazjów) doszła jeszcze dwójka dzieci które go gnębią. Od roku zaczął wspominać że jak coś to się zabije. Od samego początku gnębienia go chodzi do psychologa szkolnego żeby nauczyć się reagować na zaczepki. Generalnie psycholog powiedziała że już jest całkiem fajnie. Ostatnio obejrzał film o bezdomnym i zaczął martwić się o cały świat (że jest głód, bieda bezdomność). Zaczął wspominać że życie jest bez sensu. Gdy nagle tydzień temu przyłożył sobie nożyczki do gardła ale stwierdził że są za tępe żeby sobie coś zrobić. Po tygodniu po bójce z ww. szkolnym łobuzem idąc na rozmowę do wychowawcy w towarzystwie przewodniczącego i chłopca z którym się bił stanął na parapet za oknem. Przewodniczący go ściągnął i zaprowadził do pani psycholog. Potem już tylko tel. do mamy i przejazd na oddział psychiatryczny. Generalnie o zdarzeniu mówi chłodna ale ze smutkiem że planował to już. W szpitalu dostaje najmniejszą dawkę relanium ale mówi że to go tylko osłabia. Bawi się normalnie, gra, świetnie liczy jak trzeba, ale o dzieciach które są tam opowiada jakby nigdy nic że większość jest po próbie samobójczej. Czy to już depresja? Czy należy zmienić szkołę?