Miłość czy więzienie?

Witam. Jestem w tym momencie wrakiem człowieka, choć powinnam być przyszłą żoną w skowronkach.. Mam 24 lata. Za rok ma się odbyć mój ślub. Narzeczonego pokochałam w liceum, bardzo trudno było go zdobyć (doznałam w związku z tym wiele cierpienia, popadłam w depresję i nerwicę między innymi z tego powodu ale zostaliśmy parą). Zawsze myślałam że było warto, bo oto miłość mego życia chce mnie za żonę.. Ale codzienność jest okropna. Nie potrafimy rozmawiać. Każda moja próba dyskusji w sytuacjach spornych kończy się szybkim urwaniem tematu, zbagatelizowaniem tego co czuję i myślę bądź odpowiadaniem na całkowicie inną rzecz. Jednym z jego ulubionych mięs armatnich jest mój nałóg palenia. Że nasze problemy są tym spowodowane. Choć problemy ciągną się już od około dwóch, trzech lat. Nie kocha się ze mną. Leczy się farmokologicznie z nerwicy /depresji, sam nie chce powiedzieć o co dokładnie chodzi. Rozumiem, że jego libido spadło z tego powodu, ale seks przez samą miłość też jest istotny w związku. Jego zachowania są natrętne, a ja nie mogę psychicznie wytrzymać kłótni czy zwykłych spięć, ponieważ czuję się po prostu jak śmieć. Prowadzi jakieś chore gry które nie mieszczą mi się w glowie. Boję się strasznie o moją przyszłość. Nie mogę spokojnie myśleć o ślubie bo cały czas czuję że będę z nim nieszczęśliwa tak jak teraz. Kocham go nade wszystko ale nie mam już siły. Próba rozstania po prostu nie działa. Twierdzi że poczeka aż zmądrzeje i nie będę wygadywać takich bzdur. Błagam o pomoc. Błagam.