Mam wrażenie, że zmagam sie z fobia spoleczna. Wydaje mi sie ze to jest zwiazane z traumami w dzieci
3
odpowiedzi
Mam wrażenie, że zmagam sie z fobia spoleczna. Wydaje mi sie ze to jest zwiazane z traumami w dziecinstwie. Dotyczyla one zlych relacji spolecznych z rowiesnikami. Wysmiewali mnie choc sama dotad nie rozumiem dlaczego. Bylam bardzo milym i wesolym dzieckiem, troche pozamykanym ale to wynika mojej wrażliwosci. Z roku na rok ze wzgledu na to ze czulam coraz wieksze wredne zachowania rówiesnikow wobec mnie fobia chyba zaczela mi sie poglebiac. Zaczelo sie to w podstawowce, a najciezsze stadium mam wrazenie ze bylo w gimnazjum gdzie tez mi nie oszczedzali. Mialam lęk nawet na odpowiadanie na pytania w klasie. Zaczelo sie zmieniac po skonczeniu gimnazjum. Stalam sie bardzo nerwowa i agresywna. Jak cos mi nie pasowalo to odrazu mowilam to w sposob bardzo konkretny i nerwowy. Teraz mam 27 lat. Mam nerwice, napady paniki, regularne koszmary senne, brak dystansu do siebie i czasem pojawia sie lęk przed niektorymi sytuacjami spolecznymi np gdy musze rozmawiac kims obcym przez telefon. Wystapienia publiczne powoduja u mnie stres destrukcyjny. Wspomne ze nie mam lęku przed tlumami ani przed miejscami publicznymi. Nie boje się chodzic na imprezy czy koncerty. Nie wiem co mi jest i bardzo bym chciala z tego wyjsc. Ciekawi mnie jaka terapia moglaby mi pomoc.
Zachęcam do terapii w nurcie humanistyczno egzystencjalnym, np. Gestalt. Są to terapie oparte na budowaniu relacji. Jak rozumiem Pani problemy wzięły się z dużej wrażliwości i problemów w relacjach rówieśniczych. Dobrze aby Pani doświadczyła relacji opartej na: słuchaniu, zrozumieniu, poszanowaniu granic, zainteresowaniu, dostępności emocjonalnej, otwartości, prawie do ekspresji i wielu innych aspektach, które czynią kontakt żywym i interesującym. Jeśli doświadczy Pani tego w procesie terapeutycznym, to następnym krokiem będzie przeniesienie tych doświadczeń do relacji z otaczającymi Panią ludźmi. Zachęcam i życzę powodzenia.
Uzyskaj odpowiedzi dzięki konsultacji online
Jeśli potrzebujesz specjalistycznej porady, umów konsultację online. Otrzymasz wszystkie odpowiedzi bez wychodzenia z domu.
Pokaż specjalistów Jak to działa?
Najlepiej by było uczestniczyć w terapii grupowej, jeśli to możliwe, by doświadczenie przemocy zastąpić doświadczeniem akceptacji i wsparcia.
A jeśli woli Pani zacząć od indywidualnej, zapraszam serdecznie na Skype.
Pozdrawiam :)
A jeśli woli Pani zacząć od indywidualnej, zapraszam serdecznie na Skype.
Pozdrawiam :)
Objawy, które Pani opisuje, układają się w obraz lęku społecznego skupionego na ocenie z napadami paniki i śladem po przemocy rówieśniczej. Najlepsze efekty daje terapia poznawczo behawioralna dla lęku społecznego, czyli praca z myślami o ocenie, ograniczanie zachowań bezpieczeństwa, kierowanie uwagi na zewnątrz i stopniowa ekspozycja na rozmowy telefoniczne, krótkie interakcje i krótkie wypowiedzi. Równolegle warto domknąć dawne doświadczenia z rówieśnikami poprzez EMDR lub terapię traumy, a koszmary osłabić treningiem wyobrażeniowym IRT.
Na początek proponuję spotkanie z psychoterapeutą i ułożenie wspólnego planu pracy na pierwszy miesiąc. Jeśli jednak objawy wyraźnie ograniczają Pani codzienne funkcjonowanie, warto rozważyć konsultację u psychiatry. W lęku społecznym pomocne bywają leki przeciwlękowe z grupy SSRI, a doraźnie przed wystąpieniami publicznymi bywa stosowany lek z grupy beta blokerów. Decyzję podejmuje lekarz po badaniu.
Zapewniam jednak, że z tego można wyjść. W terapii nie walczy Pani ze sobą, tylko z lękiem, który kiedyś pomagał przetrwać, a dziś już nie jest potrzebny.
Życzę wszystkiego dobrego!
Maciej Gajewski
Na początek proponuję spotkanie z psychoterapeutą i ułożenie wspólnego planu pracy na pierwszy miesiąc. Jeśli jednak objawy wyraźnie ograniczają Pani codzienne funkcjonowanie, warto rozważyć konsultację u psychiatry. W lęku społecznym pomocne bywają leki przeciwlękowe z grupy SSRI, a doraźnie przed wystąpieniami publicznymi bywa stosowany lek z grupy beta blokerów. Decyzję podejmuje lekarz po badaniu.
Zapewniam jednak, że z tego można wyjść. W terapii nie walczy Pani ze sobą, tylko z lękiem, który kiedyś pomagał przetrwać, a dziś już nie jest potrzebny.
Życzę wszystkiego dobrego!
Maciej Gajewski
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.