Mam na imię pawel i to co udało mi się ustalić to to że jestem typem osobowości unikającej w dodatku

Mam na imię pawel i to co udało mi się ustalić to to że jestem typem osobowości unikającej w dodatku masochista. Mam jednak pytanie co do rzeczy która mnie gnębi od 1994 roku. Otóż w maju 1994 trafiła w moje ręce pewna publikacja z opisem życia 12 letniej dziewczynki która zmarła z powodu białaczki. Miałem wtedy 12 lat. Wydaje mi się że sie wtedy zakochałem ale bylem doglebi zdruzgotany tym że ona nie żyła. Pamiętam że snułem się bez sensu, każdy dzień to była męczarnią chciałem umrzec, życie przestało dla mnie mieć znaczenie bardzo cierpiałem i trwało to dość długo bo 4 miesiące naprawdę czułem się jak uwięziony we własnym zyciu. Chciałem byc tam gdzie ona żyła widzieć miejsca w których byla. Oczywiście nic nigdy nikomu nie powiedziałem. Było mi też wstyd że tak się czułem. Dziewczyna żyła w USA. Później to minęło i z czasem o tym zapomniałem ale z jakiej przyczyny mój kanon piękna był zawsze tak jak tamta dziewczyna poza tym wiele lat później nie wiedzieć czemu nauczylem amerykańskiego całkowicie zgubiłem europejski akcent. Minelo parę lat i w 2017 rozpocząłem nowa prace która miała siedzibę obok miejsca obok którego bywałem w 1994 roku kiedy się to działo. Momentalnie wróciły wszystkie emocje, wspomnienia zacząłem słuchać muzyki z tamtego okresu, zacząłem żyć 1994 rokiem i wciąż mam te same emocje jak wtedy gdy miałem 12 lat. Od razu powiem że nie chodzi tu o niestosowne myśli. Ogarnia mnie ogromy smutek żal. Kazda piosenka z tego okresu oczywiście taka która ona mogła słyszeć wywołuje u mnie silny smutek i negatywne emocje po prostu nie chce mi się zyc. Nie wiem dlaczego tak jest skąd to się bierze albo czy to jest normalne. Proszę o pomoc. Czy ktoś już spotkał się z czymś takim.