Mam na imię Ola, mam 14 lat. W tym roku kończe gimnazjum. Jestem bardzo nieśmiała. Można powiedzieć,

Mam na imię Ola, mam 14 lat. W tym roku kończe gimnazjum. Jestem bardzo nieśmiała. Można powiedzieć, że trochę boję się ludzi (zawsze gdy jest przy mnie trochę więcej ludzi zaczynam drapać się po rękach, robi mi się słabo, trudniej mi się oddycha i mam też takie uczucie jakbym chciała krzyknąć ale nie mogę wydać z siebie żadnego dźwięku ). Gdy miałam koło 4 lat moja mama uciekła że mną i moim starszym bratem od mojego ojca który podbił jej oko( odkąd pamiętam zawsze pił i znęcał się nad nami). Mieliśmy wtedy tylko siebie i moją prababcie u której mieszkaliśmy. Po jakimś czasie mama poznała mojego ojczyma. On zawsze bardzo nam pomagał a zwłaszcza wtedy gdy moja prababcia umarła. Moja mama prawie wpadła w depresję ale dzięki niemu się pozbierała. Gdy miałam 12 lat zaczęłam się odizolowywać od ludzi. Tworzyłam swój własny świat (wiem, że to głupio brzmi), prawie cały czas marzyłam. Zawsze chciałam się nie wyróżniać. Zaczął mnie przerastać ten świat który wcale nie istniał i zaczęłam się okaleczać. Lecz po jakimiś czasie przestałam. Pół roku później mój ojczym którego bardzo kochałam umarł z powodu wylewu (było to 3 miesiące temu). Znowu zaczęłam się okaleczać. Ale tym razem jest gorzej. Ja bardzo często płaczę, nie mam na nic siły, nawet takie czynności jak zrobienie se jedzenia zaczęły mnie przerastać przez co bardzo mało jem. Moja mama często jest w pracy i nic nie zauważa. Często się z nią kłócę i nie możemy się zrozumieć mimo, że kiedyś byłyśmy se bardzo bliskie. Od śmierci ojczyma bardzo pogorszyłam się w nauce, przez co prawie każdy dzień polega na kłutniach z mamą (przez co prawie codziennie płacze, ale też często płacze bez powodu). Coraz częściej mam myśli samobójcze. Co się że mną dzieje? I co mam zrobić, żeby nie czuć się tak źle?