Mam 25 lata i zaawansowane stadium depresij w ktorej zyje wiekszosc swojego zycia. Poza traumatyczny

Mam 25 lata i zaawansowane stadium depresij w ktorej zyje wiekszosc swojego zycia. Poza traumatycznym dziecinstwem, ojciec alkoholik, zycie w przemocy, leku i smutku moje zycie to pasmo niepowodzen. Od zawsze mialem problem z nawiazywaniem kontaktow, jestem bardzo zamkniety w swoim swiecie, gdyz probujac nawiazac dialogi nigdy nie spotkalem sie z osobami ktorzy maja takie same poglady jak ja..Nigdy nie umialem okazywac swoich uczuc, walczyc o swoje zdanie, jak marionetka przytakuje wszystkim mimo ze sie z tym nie zgadzam. Dzieki temu mam setki osob ktore mnie lubia, choc mi na tym nie zalezy.Od zawsze mialem sklonnosc do wszelkiego rodzaju uzywek. Najbardziej boli mnie utrata mojej drugiej polowki 5 lat temu, gdy po stracie przezylem smierc kliniczna i do tej pory zyje w glebokim nie do zniesienia bólu, nie mogac zaakceptowac tego ze przezylem.Tylko ona mnie rozumiala i bylem przy niej na prawde szczesliwy, odnajdujac milosc bezgraniczna, niepowtarzalna. Codziennie dusza rozrywa uczucia w bolu wewnetrznym i zwyklej egzystencij.Mimo uplywu 5 lat i calkowitego braku kontaktu z nia, mysli sa niemal codzienne,najpiekniejsze retrospekcje zalewaja moja glowe, dajac chwilowy usmiech lecz za chwile mrok zalewa moj swiat wewnetrzny. Po tej probie przejscia na druga strone 5 lat temu, staralem sie zmienic z calego serca, ale wszystko zawiodlo. Psycholodzy wcale nie pomagali, wrecz podziwiali mnie za madre slowa i wypowiedzi. Jedyne co tamtego czasu powoli pozwolilo mi stanac na nogi to Hip-hop ten prawdziwy ktory pozwolil mi zrozumiec wiele rzeczy. Tutaj musze przyznac ze jestem ciezkim przypadkiem. Co z tego ze tyle znam pieknych madrosci zyciowych,rególek, cytatow oraz oczywiscie doswiadczen pelen bagaz. Cenie sobie bardzo np. slowa "Wszystko jest po cos" "Äby wiedziec jak jest dobrze musisz wiedziec jak jest zle" Gdyby nie upadki, czym byłyby wzloty?"" "Patrzac w tyl nie da sie isc w przod" Ludzie nie lubią czegoś, jeśli tego nie rozumieją
Nienawidzą rzeczy, których nie mogą mieć
Ludzie się boją wszystkiego, czego nie mogą pojąć
I nienawidzą tego, czego musieliby chcieć"dlugo do nich dojrzewalem. Mimo calej wiedzy i doswiadczenia zdobywanego przez te wszystkie lata, nie widze sensu nigdzie. Umiejac nauczac ludzi starszych mlodszych czy tez wprawiajac w podziw psychologow nie umiem samemu sobie pomoc. Radze sobie aktualnie doskonale w zyciu jezeli chodzi o zaradnosc, prace i powiedzmy najzwyklejsze relacje z ludzmi. Nie moge zniesc mysli ze brakuje najwazniejszego w moim zyciu, czyli milosci szczerej... Jeszcze moge powiedziec o sobie ze jestem nie poprawnym romantykiem, cenie w sobie to ze mam w sercu najwazniejsze wartosci typu milosc, szacunek, szczerosc, a nie pogon za pieniedzmi ,popularnosc czy bajkopisanie. Sentyment jest moja slaba strona przywiazuje sie do rzeczy, wspomnien i roznosci bardzo silna wiezia emocjonalna na co rowniez nie znalazlem nigdy sposobu. Niestety zwiezlej nie moglem opisac swojego przypadku,emocjonalnie do tego podchodze gdyz szukam w rozpaczy tyle lat prawdziwej pomocy. Czy moj przypadek mozna jeszcze jakos ratowac?