Mam 22 lata, chodzę do pracy która bardzo męczy mnie psychicznie. Od wielu lat cierpię na zaburzenia

Mam 22 lata, chodzę do pracy która bardzo męczy mnie psychicznie. Od wielu lat cierpię na zaburzenia depresyjno lękowe a do tego jestem DDA. Przynajmniej będąc kiedyś u psychiatry dostałem taką diagnoze. Nie potrafię cieszyć się z życia, czuję, że wszystkim sprawiam problemy i nie potrafię przestać rozmawiać o mojej chorobie. Mówiąc o niej choć na jakiś czas czuję się lepiej. Mam wrażenie, że opowiadając jak się mam w danej chwili, przenoszę te złe emocje na innych i odczuwam poczucie winy. Do tego wszystkiego jestem uzależniony od masturbacji i pornografii. Nie jest to temat dla mnie łatwy i z trudnością przuchodzi mi rozmowa o nim, chociaż nie z tak wielką trudnością jak kiedyś. Mam obniżoną samoocenę, nie potrafię w pełni odczuwać swoich uczuć. Zawsze miałem wrażenie ,że jestem emocjonalnie i ogólnie psychicznie zacofany conajmniej kilka lat za równieśnikami. Byłem w zwiazku około 3 lata. Z początku było idealnie ale po półtora roku moje objawy powróciły. Znów zacząłem się nad sobą użalać. Wszystko mnie męczy i nie mam siły na nic. Boję się bardziej zaangażować uczuciowo, boje się odpowiedzialności i tego że nie podołam dorosłemu życiu. Mam często myśli samobójcze. Już praktycznie nie wierzę żeby mogłobyć ze mną lepiej. Matury nie zdałem bo bałem się do niej podejść. Nie mam żadnych perspektyw na przyszłość i nic mnie w życiu nie interesuje. Wszystko co kiedyś sprawiało mi przyjemność teraz ma dla mnie małe znaczenie. Brakuje mi ukochanej osoby przy boku. Z drugiej strony bałbym się żeby nie zniszczyć jej psychiki swoim zachowaniem. Do tego nie potrafię rozmawiać z kobietami. Sprawia mi to olbrzymią trudność. Nie wiem gdzie powinienem się udać. Z jednej strony zaburzenia depresyjno lękowe z drugiej uzależnienie. To wszystko kosztuje a na nfz trzeba bardzo długo czekać. Nie wiem jak ogarnąć swoje życie i proszę o porady. Z góry dziękuje :)