Mam 18 lat i od miesiaca zmagam sie z objawami ktore mnie wykanczaja. Zaczelo sie od tego ze 2 lata
Mam 18 lat i od miesiaca zmagam sie z objawami ktore mnie wykanczaja. Zaczelo sie od tego ze 2 lata temu zazylam srodki psychoaktywne i dostalam po nich ataku paniki. Trafilam do szpitala, i wszystko wrocilo do normy. Az do miesiaca temu. Pojechalam ze znajomymi na 18-ke kolezanki poza miasto. Na drugi dzien z rana jeszcze wypilismy sobie piwo, palilismy papierosy. Popoludniu poszlismy na spacer i zapalilam papierosa. Nagle poczulam sie slabo i ogarnal mnie lek. Przezywajacy od gory do dolu. Myslalam ze to minie, jednak wrocilismy do domku i nie wytrzymalam. Kolezanki mama odwiozla mnie na sor a w samochodzie zdretwia,y mi rece. Myslalam ze umieram. W szpitalu okazalo sie ze bylam odwodniona i przeszkam silny stres, Badania ekg wykazaly ze serce mam zdrowe tylko rytm przyspieszony. Od tamtego dnia codziennie boje sie ze umre, boje sie wychodzic z domu, czasami boje sie nawet sama w nim siedziec, do autobusu boje sie panicznie wejsc, sa dni lepsze i gorsxe. Czasami mam wrazenie ze jest mi ciezko oddychac, ze kredi mi sie w glowie, ze dretwieje mi reka i noga. Jak pomysle o sercu i zaczynam sie skupiac na jego biciu to nagle czuje strach i jakby mnie bolalo. Nagminnie sprawdzam puls i cisnienue. Cisnienue mam idealne a puls 80-96. Czasami boje sie ze z tego nie wyjde. Co to moze byc ? Czy psycholog mi pomoze? jutro mam wizyte. Dodam jeszcze ze dzisiaj mi sie pogorsxylo gdyz umarl moj kot, i musialam patrzec jak sie meczy. Czzy to tez mogla wplynac na moje samopoczucie? czasami juz nie daje rady ale wierze ze wyjde z tego.
1 odpowiedź
1. "Środki psychoaktywne'" (co to było?) mogą inicjować anomalie psychiczne. 2. Czy na tej osiemnastce były: tylko piwo i papierosy? 3. Liczne opisane objawy mogą wynikać z nerwicy lękowej i napadów paniki 4. Asystowanie przy śmierci kota nie może przejść bez echa. 5. Kłopoty egzystencjalne osiemnastoletniej dziewczyny to nie przelewki! Wchodzenie w dorosłość (przynajmniej tę kalendarzową) jest trudne. Nie sposób oceniać Twój stan bez istotnych informacji o Twoim dotychczasowym życiu, sytuacji rodzinnej, szkolnej, społecznej. Chorobach przebytych. Należy udać się do psychologa, najlepiej psychoterapeuty. On(a) może Ci pomóc.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.