Lęk przed wspomnieniami

Dzień dobry, rozumiem Pani/Pana obawy. To trudne wracać pamięcią do koszmarnych doświadczeń, a jeszcze trudniej jest o nich z kimś porozmawiać. Wiem, że perspektywa kontaktu w tej sytuacji, z kimś, kto może wysłuchać, może wydawać się przerażająca. Może i sama osoba terapeuty/ki taką się wydaje? Jak zaufać w takiej sytuacji? Cóż... warto zrobić pierwszy krok. Wybrać się na wizytę do specjalisty/tki i sprawdzić, jak się Pani/Pan czuje w kontakcie z tą osobą. Nie trzeba od razu wszystkiego opowiadać. Po prostu pójść i sprawdzić, poznać i... trochę dać poznać siebie. Bez pośpiechu i bez "obowiązku" opowiadania o wszystkim strasznym, co się wydarzyło. A warto to zrobić by móc w końcu uwolnić się od koszmarów. Przychodzą mi do głowy słowa Carla Junga: "Człowiek nigdy nie pozbędzie się tego, o czym milczy". Trzymam kciuki i pozdrawiam.