Jestem w trudnym okresie gdzie, skończyłam liceum i muszę podjąć ważne decyzje dotyczące mojej przys

Witam serdecznie. Jest Pani w ważnym dla siebie momencie, starając się podjąć decyzje o swojej przyszłości. Z tego co zrozumiałam to wycofuje się Pani z zadecydowania, unikając przez to konsekwencji i ewentualnej porażki. Wycofanie gwarantuje chwilowe poczucie bezpieczeństwa. Jednak nie rozwiązuje problemu. Oczywiście cała nasza przeszłość może mieć wpływ na naszą teraźniejszość. Nie znając całego kontekstu, trudno jednak stwierdzić czy to doświadczenie miało decydujący wpływ na to co dzieje się dzisiaj w Pani życiu. Warto byłoby to pozgłębiać i poszukać. Jeśli brak zdecydowania powoduje u Pani dyskomfort i problemy to warto byłoby udać się na psychoterapię, aby odnaleźć odpowiedź na pytanie co Panią blokuję i jak sobie z tym poradzić. Życzę powodzenia i wszystkiego dobrego.

Dzień dobry,
Ma Pani obawy związane z podejściem decyzji co dalej poczynić ze swoim życiem. Zastanawiam się czy nie podchodzi Pani zbyt poważnie do dokonywano wyborów. Owszem, decyzje mają swoje konsekwencje, ale można zawsze zmienić zdanie, wycofać się, wybrać coś innego jak się okaże, że poprzedni wybór nie był dla Pani odpowiedni. Zniechęcenie, którego doświadcza Pani od kilku lat może mieć różne przyczyny, warto usiąść i wsłuchać się w siebie, zastanowić się co jest takie trudne w podejmowaniu decyzji, co przeszkadza Pani w zaangażowaniu się w nowe zajęcia, ale także zapytać się siebie jak to jest że Pani w tym stanie tkwi i co Pani daje taki sposób życia. Można zapytać się siebie jak chciałaby Pani żeby wyglądało Pani życie za kilka lat i do tego dążyć podejmując drobne kroki i przybliżając się do tego. Jeśli chciałaby Pani wrócić do tej rzeczy w której była Pani dobra to proszę się zastanowić czy chce Pani to robić dla siebie dla swojej satysfakcji czy po to żeby wygrywać z każdym, bo prawda jest taka że nie można bez przerwy wygrywać, jesteśmy tylko ludźmi, czasem do góry, czasem na dole.
Pozdrawiam i życzę powodzenia w poszukiwaniu własnej drogi.

To, co Pani pisze, jest bardzo poruszające i świadczy o dużej samoświadomości - już samo to, że zadaje sobie Pani (i innym) tak ważne pytania, jest oznaką siły, nawet jeśli teraz może się Pani czuć zupełnie odwrotnie. Możliwe, że doświadczenie z dzieciństwa, o którym wspomnieli rodzice, miało wpływ na Pani obecną sytuację. Dla dziecka porażka w czymś, w czym było naprawdę dobre, może być bardzo trudnym przeżyciem. Jeśli zabrakło wtedy przestrzeni, by te emocje w pełni przeżyć i zrozumieć, mogło się to utrwalić jako nieświadome przekonanie, że lepiej nic nie próbować, niż przeżyć rozczarowanie i ból. Takie wewnętrzne „zamrożenie” może prowadzić do braku zaangażowania, trudności w podejmowaniu decyzji i poczucia utknięcia. To nie znaczy, że coś jest z Panią nie tak - to znaczy, że Pani psychika próbuje Panią chronić. Dobrym początkiem może być szukanie małych rzeczy, które choć trochę Panią ciekawią, bez oczekiwania, że od razu pojawi się wielki cel. Czasem warto zamiast pytać „co chcę robić w życiu?”, zapytać: „co mogę zrobić dziś, żeby ruszyć z miejsca choć o krok?”. Małe decyzje budują zaufanie do siebie. I proszę pamiętać - to, że teraz czegoś Pani nie czuje, nie znaczy, że to nie wróci. Jest Pani w trudnym, ale bardzo ważnym momencie życia. Ma Pani prawo czuć zagubienie. Szukanie siebie to proces, który może zacząć się właśnie od takich pytań, jakie Pani sobie teraz zadaje.