Jestem kobietą po 30 roku życia. Odkąd pamiętam zmagam się z uczuciem ciągłego zagrożenia, niepokoju

Szanowna Pani,
sugeruję konsultację psychoterapeutyczną - szczegółowo przeprowadzony wywiad umożliwia udzielenie właściwego wsparcia pacjentowi, dlatego gorąco zachęcam do przekazywania swojemu terapeucie możliwie jak najwięcej informacji dotyczących Pani (samopoczucia, stanu, przeszłości, etc.).
Chcę również zwrócić uwagę na to, iż terapia jest procesem, który wymaga czasu i systematyczności - proszę nie rezygnować po pierwszym spotkaniu.
Pozdrawiam serdecznie i mocno trzymam kciuki!
Aleksandra Bienert

Dzień dobry.
Pisze Pani o wielu uczuciach i stanach, które niemal od "od zawsze" w Pani życiu sprawiają poczucie dużego dyskomfortu. Jednocześnie obserwuje Pani swoje autoagresywne zachowania związane z samo okaleczaniem się, a także objawy somatyczne w klatce piersiowej i "ściskanie w głowie".
Zastanawia się Pani, czy jest możliwe, że będzie Pani kiedyś cieszyła się życiem, odnosząc sukcesy bez poczucia zagrożenia.
Z pewnością może Pani to osiągnąć, a jedną z metod, które Pani mogą w tym pomóc jest proces psychoterapeutyczny. Dzięki niemu następuje poszerzenie świadomości, co z kolei pomaga odnaleźć takie schematy postępowania i myślenia o sobie, które np.: obniżają satysfakcję z życia, powodują niskie poczucie własnej wartości oraz niepokoje. Psychoterapia jest procesem, w którym osoba na nią się decydująca, definiuje i nazwa swoje potrzeby, oczekiwania i zasoby, które mogą sprzyjać podejmowaniu decyzji zmierzających do poprawy komfortu życia. Psychoterapia z jednej strony wymaga cierpliwości i czasu (aby móc dostrzec efekty), a z drugiej strony zaangażowania w proces terapeutyczny osoby, która podejmuje taki wysiłek i wyzwanie. Psychoterapeutka/ psychoterapeuta towarzyszy i wspiera osobę w procesie terapeutycznym, natomiast wspólna odpowiedzialność i praca decydują o efektywności terapii.
Życzę powodzenia i pozdrawiam serdecznie
Katarzyna Wojciechowska

Witam Panią.
Chcę podzielić się z Panią swoimi refleksjami po przeczytaniu listu.
Treść jest wyważona, głęboko przemyślana, jakby przygotowywała się Pani starannie i długo do jego napisania.
Wzbudza on we mnie niepokój, zobaczyłam osobę balansującej pomiędzy skrajnymi emocjami, zdarzeniami, sytuacjami. Pojawia mi się takie zdanie:
Uczucia zamrożone a myśli tyle, że aż głowę ściska. To smutne.
Czy pomyślała Pani kiedykolwiek o terapii grupowej?
Kontakt z innymi osobami mógłby Panią np. skonfrontować z tym, że nie jest Pani sama ze swoim myśleniem, że inni też wkładają wysiłek w codzienność, że ich nakłady pracy wcale nie są takie małe itd.
Jak najbardziej, zalecam również terapię indywidualną
Nie zostanie Pani wtedy sama ze swoimi myślami, wnioskami.
Czy zmiana jest możliwa, odpowiadam, że jest. Jest Pani młodą kobietą i proszę o siebie zadbać.
Pozdrawiam i życzę powodzenia,
Iwona

Może Pani udać się do psychoterapeuty i porozmawiać o trudnościach z którymi się Pani boryka. Psychoterapeuta na pewno Panią wysłucha w bezpiecznej atmosferze, nie będzie Pani oceniał, a razem dotrzecie do sedna problemu i będzie mogła Pani lepiej funkcjonować w życiu. Pozdrawiam Piotr Włodarczyk