Jestem 30 letnia kobieta, nigdy nie uprawiałam seksu, ostatecznie zawsze jakoś mnie to obrzydzało. Z

Porozmawiaj z seksuologiem

Seksualność nie zawsze układa się linearnie, przewidywalnie ani w ramach „normy kulturowej”. To, że nie uprawiałaś seksu i że myśl o tym Cię odrzuca, nie musi oznaczać, że coś jest „nie tak”. Czasami to: kwestia orientacji lub tożsamości seksualnej (np. spektrum aseksualności, demiseksualności), czasami reakcja psychiczna na wyobrażenia, presję społeczną lub wcześniejsze doświadczenia (nawet pozornie „niewinne”), czasem manifestacja wewnętrznych konfliktów dotyczących bliskości, ciała, wstydu lub granic.

Podobnie jest z fantazjami te, które opisujesz, są dość powszechne, choć często pozostają w cieniu, bo są obarczone silnym tabu. Fantazje o przemocy, dominacji, uległości, „nieludzkich” istotach (np. potworach) często pełnią funkcję symboliczną: wyrażają pragnienie utraty kontroli, bycia pożądanym, silnych emocji, przekraczania granic… bez konieczności rzeczywistego narażania się na to w realnym świecie.

To nie znaczy, że chcesz, by to wydarzyło się naprawdę często wręcz przeciwnie. Fantazja daje bezpieczny azyl na przeżycie tego, co budzi silne emocje, bez realnego zagrożenia.

Nie leczy się fantazji. Seksualność nie podlega moralnej ocenie tylko temu, czy coś sprawia Ci cierpienie, czy ogranicza Twoje życie, czy stoi w konflikcie z tym, czego pragniesz naprawdę.

Jeśli więc czujesz, że, masz wewnętrzny konflikt między tym, co Cię podnieca a tym, co uważasz za „dozwolone”, te treści Cię przyciągają, ale odsuwają Cię od realnej intymności, boisz się, że z powodu tych fantazji nie uda Ci się stworzyć związku lub że ktoś Cię odrzuci, albo czujesz wstyd, lęk lub obrzydzenie wobec siebie samej, to zdecydowanie warto pomyśleć o wsparciu psychologa/ seksuologa.

Twoja seksualność może być inna niż ta z filmów czy rozmów koleżanek, ale jest Twoja. I ma prawo taka być.

Pozdrawiam, psycholog, seksuolog, psychotraumatolog Sara Poznańska