Jak rozmawiać z 15-letnim chłopakiem po nieudanej próbie samobójczej?

Dzien dobry,
Powodow do podjecia próby samobójczej moze byc wiele. W zaleznosci od tego co skłoniło daną osobę do podjęcia takiej decyzji i jakie jest podłoże problemow, okolicznosci i środowisko życia, różne podejscia mogą być właściwe, nie ma jednej odpowiedzi dla wszystkich przypadków. Dlatego wrażliwość na to, co pacjent komunikuje, co jest dla niego ważne, z czym ma trudności, to najwazniejszy pierwszy krok, aby zrozumieć sytuację i potrzeby danej osoby. Wazna jest delikatność i szczerość w kontakcie. Warto zainteresowac się konsultacją ze specjalistą lub nawet długoterminową terapią. Terapią samego pacjenta, ale także bliskich, którzy będą wchodzic w dalszy kontakt z osobą po próbie samobójczej. Po to, aby uzyskac wsparcie i pomoc w odnalezieniu się w całej sytuacji, ale także po to aby rozwiązać pewne wspólne konflikty i nauczyc się rozmawiać ze sobą nawzajem. Po takim zdarzeniu nie tylko pacjenta mozna nazwac "osobą poszkodowaną" ale najblizsze otoczenie także. Aby wspolnie i indywidualnie zrozumieć siebie samych oraz siebie nawzajem i poprawić sytuację, zalecam konsultacje i regularny kontakt z terapeutą.

Witam,zważywszy na wiek trzeba przyznać , że to jest duże zaskoczenie dla osób z najbliższego otoczenia.Proba samobójcza w tym wieku jest jakimś szczególnym wyrazem rozpaczy człowieka młodego proszącego o pomoc.Zawsze w takim przypadku mamy do czynienia ze zraniona miłością własną..Trzeba bardzo delikatnie rozmawiać i nie zarazić tak młodej i niedojrzalej osoby.Nalezy poważnie podejść do problemu i podjąć terapię z całą rodziną, która musi znać patomechanizm choroby depresyjnej na którą cierpi pacjent i musi zapobiegać nawrotom choroby w przyszłości.Niezbedne jest leczenie i pomoc psychiatry bądź psychologa,ale najpierw trzeba do takiej młodej osoby dotrzeć i zmotywować do leczenia.Bardzo współczuję.Zapraszam do gabinetu.Tamara Bogdanowicz Psycholog,psychoterapeuta,Kraków.

wszystko co piszą moi przedmówcy jest ważne. Ponadto pokazanie miłości i zrozumienia, podania ręki, niekrytykowania, nieobwiniania, bez wyrzutów. Czasami to bywa pierwszy zawód miłosny, lub objawienie swojej odmiennej seksualności, czasami presja otoczenia, niepowodzenie, ośmiesznienie przez grupę, dziewczynę, czasami używki i konflikt czy moje życie ma sens, obawa o zachorowanie na AIDS czy chorobę weneryczną, czasami wykorzystanie przez osobę której bezgranicznie się wierzyło itp. Próba samobójcza mówi o tym, nie wiem co dalej, krzyczę pomocy. I nawet rodzina najbliższy nie umieją pomóc rozmowa trudna bo może rodziców zaskoczyć błahością lub powagą sprawy. Zawsze należy starać się zrozumieć i jeżeli się nie rozumie to wyrażić taką chęć i pójść do specjalisty razem z chłopcem. Cała rodzina powinna stanąć do pomocy. Jest to bardzo trudne i nie ma jednej gotowej recepty jak rozmawiać. Niekiedy jest lepszy mężczyzna terapeuta czy psychiatra, niekiedy kobieta.

Przede wszystkim być przy tej osobie. Pokazać jak bardzo jest dla nas ważna. Targnęła się na swoje życie, bo problemy ją przerosły, a nie umiała się sama zwrócić do nikogo o pomoc. Tej pomocy, jak piszą przedmówcy, wymaga nie tylko sam chłopak, ale również cała rodzina. Warto skorzystać z pomocy specjalistów psychiatry i psychologa. Dużo ciepła, miłości, szczerości i otwartości. Oczywiście łatwiej powiedzieć niż zrobić, ale zawsze można tej osobie poświęcić dużo więcej czasu i uwagi niż dotychczas. Powodzenia.

Dzień dobry,
wszystko co napisali moi przedmówcy jest niezwykle ważne.
Od siebie dodam, że warto rozmawiać wprost, nie unikać tematu, można samemu/samej rozpoczynać rozmowę.
Rozmawianie na temat samobójstwa na pewno do niego nie popchnie.
Zalecam też poszukanie życzliwego wsparcia zarówno dla chłopca jak i jego otoczenia.
Bezpłatną pomoc i wsparcie można otrzymać w Ośrodkach/Centrach Interwencji Kryzysowej.
Życzę dużo wytrwałości,
Pozdrawiam,
Anna Schulz

Witam serdecznie. Myślę, że to co jest ważne to bycie przy tej osobie, okazywanie jej zrozumienia i empatii. Warto zastanowić się nad tym, co doprowadziło do próby samobójczej- jakie były jej przyczyny. Warto dać bliskiej osobie poczucie, że może na nas liczyć, że będziemy jej wsparciem. Istotne jest, aby zachęcić osobę lub wskazać jej placówki, gdzie może korzystać z pomocy psychologa/ psychoterapeuty czy psychiatry. Pozdrawiam serdecznie i życzę dużo wytrwałości. Elżbieta Kuna, psycholog

Jak rozmawiać z takim nastolatkiem? Przede wszystkim poważnie potraktować to, że do takiej próby doszło. Osoby po próbach samobójczych z pewnością nie potrzebują pocieszania, w stylu - warto żyć. Także mało wnoszące jest odwoływanie się do tego, jak niedobre jest to rozwiązaniem. Gdy stan psychiczny poprawi się, młody człowiek widząc inne rozwiązania - sam dojdzie do podobnych wniosków. Ważne, by na początek zaakceptować perspektywę nastolatka, by jej nie negować. By go usłyszeć. Nie zawsze sama próba samobójcza jest wyrazem tego, że osoba chce sobie odebrać życie. Bywa, że jest desperackim wołaniem o pomoc, by zauważyć jej cierpienie. Warto, aby cała rodzina skorzystała ze wsparcia psychologicznego, może rozważyła pracę terapeutyczną. Takie momenty bywają przełomowe dla wszystkich. Są okazją, by powiedzieć sobie, jak bardzo ważni dla siebie jesteśmy, pokazania, że możemy się wspierać. To także moment, kiedy można usłyszeć to, czego potrzebujemy nawzajem od siebie. To są bardzo ważne sprawy, ale wcale oczywistym nie jest, że o tym w rodzinach rozmawiamy. Najlepszym sposobem na zbudowanie bliskości i wsparcia jest szczera rozmowa, otwarcie się na mówienie o swoich potrzebach. Dlatego kontakt z terapeutą może być dobrym początkiem, by zacząć to robić.

Ważne jest by nie bać się tego tematu i go nie ignorować ale również istotne jest by obrać właściwe dla dziecka podejście. Dziecko zaczyna na nowo budować swoje bezpieczeństwo gdy wie że rodzic po prostu przy nim jest. Drugą ważną kwestią jest by dziecko czuło większa stabilizacje swoim domowym środowisku, jest to niesamowicie istotny element.

Pozdrawiam,
Adrian Olesiak